TNR stara się korzystać ze wszystkich możliwych do dyspozycji dróg poznania rzeczywistości, stara się poznać sposoby istnienia bytów i niebytu, aby następnie dotrzeć do ich istoty. Metodologiczną zasadą badań jest zgodność trzech metod poznania: zmysłowego, rozumowego i intuicyjnego.

Zamierzeniem moim jest oczywiście wykroczenie poza subiektywizm poznawczy i docieranie do obiektywnego stanu rzeczy, a następnie dokonanie jego opisu za pomocą adekwatnego, ale jak najbardziej naturalnego i potocznego języka. Zakres moich badań odbiega znacznie od standardów współczesnych nauk empirycznych, które ograniczają swoje twierdzenia do sposobów istnienia rzeczy, czyli do zdarzeń (faktów), nie mówiąc nic o istocie rzeczy. Nauki te opierają się na „doświadczeniu”, które rzekomo nie uprawnia do orzekania o jakichkolwiek substancjach, podmiotach, przedmiotach, bytach, a jedynie o ich przejawach – sposobach istnienia.

Dla TNR proces, zdarzenie, stosunek, jest dowodem tak zmysłowym, jak i rozumowym, istnienia tego czegoś, co jest przedmiotem tego procesu czy zdarzenia i daje możliwości jego poznawania. Tak rozum jak i zmysły działając wspólnie, widząc, czując, używając i podziwiając istniejący świat, mają możność i muszą rozpoznawać nie tylko sposoby istnienia (zdarzenia), ale i przedmioty tych sposobów istnienia.

Wszystkie opisy TNR są tylko materiałem do tworzenia abstrakcyjnych modeli rzeczywistości (bytu, niebytu i ich obrzeży), które powinny służyć teoretycznemu wyjaśnianiu zaobserwowanych faktów i wyprowadzaniu wniosków. Zakres ontologii zajmującej się całością zjawisk mający na celu odkrywanie podstaw dynamicznego bytu i jego bycia musi być z natury rzeczy tak szeroki, że wysiłki jednego człowieka muszą okazać się niewystarczające nawet do zapoczątkowania takich badań. Trzeba tu mieć stale na uwadze transcendencję (przekraczanie) pełni, gdyż akty poznawcze i świadomość nigdy nie są w stanie objąć wszystkich własności i złożoności bytu i niebytu i ich różnych sposobów bycia. I nie chodzi tu tylko o sprowadzenie tego, co złożone do tego, co proste, lecz o zastępowanie złożoności niezrozumiałej dla ludzkiego rozumu, złożonością coraz bardziej zrozumiałą – doprowadzanie do zrozumienia złożoności formy i złożoności treści (jednocześnie mając na uwadze założenie TNR, że forma nigdy nie odpowiada swej treści, czy raczej odwrotnie, treść nigdy nie odpowiada formie).

Chodzi mi więc o badanie rzeczywistego obrazu świata, nie gardząc jednak abstrakcją, ani żadnym innym narzędziem poznania, danymi nauki, rozumem, intuicją, zmysłami, przeczuciem i czuciem, wyobraźnią, nastrojami i starając się korzystać ze wszystkich innych możliwych dróg dochodzenia do PRAWDY o rzeczywistości.

Wykorzystanie istniejących systemów klasyfikacji bytów jest dla TNR nie do przyjęcia, gdyż systematyzacja nie wynika z uwzględnienia cech przedmiotów klasyfikowanych i jest dowolnie przeprowadzonym pogrupowaniem dokonanym przez twórców systemów. Natomiast klasyfikacja TNR jest obiektywna i niezależna od twórcy systemu, a klasyfikowany obiekt pt. „przeciwieństwo” (pamiętajmy cały czas, że przeciwieństwo NIE jest bytem, jest elementem treści bytu) ma definicyjnie określoną cechę: przeciwieństwo jest siłą przeciwstawną do innej siły. Jest to bardzo prosta metoda, niezależna od jej twórcy i innych badaczy, czyli „obiektywna”: przeciwieństwo wskazuje, bo konstytuuje drugie przeciwieństwo. To, że ktoś ma trudności w wyróżnianiu i znajdywaniu tych obiektów materialnych i niematerialnych, tych sił sobie przeciwstawnych, to jest jego osobista sprawa. I oczywiście nasza wspólna, bo jeśli fizyka w swoich badaniach mikrocząsteczek doszła podobno do znalezienia cząsteczki „niematerialnej”, a charakteryzującej się tylko „napięciem” – to znaczy, że identyfikacja, a co za tym idzie, klasyfikacja, wyróżnianie sił i ich przeciwieństw NIE JEST zadaniem prostym i łatwym. Ciągle zdobywana nowa wiedza o mikrokosmosie zmusza do akceptacji istnienia nie tylko bytu i niebytu, ale i ich obrzeży, czyli materii niezrównoważonej. Metoda TNR jest prosta, ale wykonanie jej w szczegółach i praktyczne zastosowanie do klasyfikacji konkretnych obiektów to już inna sprawa.

Dla TNR ISTNIENIE może być ZROZUMIANE. Ponieważ prawa rządzące światem są „z tego świata” więc też są możliwe do poznania przy pomocy rozumu. Nie jest tu potrzebna żadna wiara i poza-racjonalny sposób poznania. Istnienie nie jest żadną „tajemnicą”, do rozpoznania której konieczna jest wiara. Idąc za przykładem Ockhama twierdzę, że co innego jest przedmiotem wiedzy opartej na wierze, co innego opartej na doświadczeniu i rozumie i nie powinniśmy tych przedmiotów mieszać ze sobą, bo mieszając je fałszujemy tak rozum, jak i wiarę. Ale ta podatność istnienia na zrozumienie nie oznacza przecież żadnej idealistycznej wtórności „istnienia” wobec myśli, jak jest to w teorii Parmenidesa i w wielu innych obecnych do dnia dzisiejszego teoriach, np. u ks. Prof. Józefa Tischnera. Zdaniem TNR istnienie jest całkowicie niezależne od próżności i pychy człowieka, tzn. od wszelkiego rodzaju prób uzależnienia świata od myśli i percepcji człowieka, i to ono, ISTNIENIE i „prawo istnienia”  narzuca przyrodzie wszystkie dalsze jej prawidłowości.

Ujawniając brak konieczności Aktu Stworzenia, TNR oddziela ostatecznie w świadomości człowieka obszar WIARY od obszaru rozumowania i doświadczania bytu i niebytu. Dedukcyjnie i indukcyjnie, korzystając oczywiście ze swoich przeżyć, intuicji i pomysłów dochodzę do całkowicie oryginalnych wizji rzeczywistości. Wiarę i niewiarę (czyli wiarę w różne inne substytuty) lokujemy w całkowicie innej sferze świadomości, a więc nie zgadzamy się z „kołem” Ricoeura: „Trzeba rozumieć, by wierzyć, ale też wierzyć, by rozumieć.” Moim zdaniem, nie trzeba rozumieć by wierzyć, ani wierzyć by rozumieć, bo, jak przypominał święty Tomasz z Aquinu, tak wiara, jak i rozum od Boga pochodzi.

Zdaniem TNR 2x2 jest 4 i do tej decyzji nie jest potrzebna taka czy inna wiara. Natomiast swej wiary w Boga nikt nie potrzebuje podpierać „dowodami” rozumu. Dążenie do oddzielania wiary od rozumu jest nie tylko uprawnione, ale nawet konieczne przy poszukiwaniu prawdy o świecie, a szukanie dowodów logicznych i naukowych istnienia Boga jest pozbawione sensu, albowiem Bóg udowodniony przestaje być Bogiem i zostaje jedną z „rzeczy”, podmiotem i przedmiotem.

Nieoddzielanie wiary i rozumu w refleksji filozoficznej i naukowej jest moim zdaniem fałszowaniem tak wiary jak i rozumu. Człowiek wierzący w Boga i Jego interwencje ma prawo wierzyć, że świat powstał i on sam żyje na skutek Aktu Stworzenia i interwencji Boga i, według mnie, nie kłóci się to wcale z jednocześnie rozumowo i doświadczalnie wywodzoną materialistyczną teorią bytu i niebytu.

Wiara oraz rozum i doświadczenie, to dwa obszary świadomości człowieka, absolutnie się nie wykluczające, ani sprzeczne ze sobą,

Powiedziałem, że esencją bytu jest para przeciwieństw, dwie przeciwstawne, ale nieantagonistyczne, uzupełniające i warunkujące się siły, ustanawiające między sobą właśnie tę istotę bytu, czyli równowagę względną. Wewnątrz tych przeciwieństw w czasie rozwoju i pomiędzy tymi zbiorami, obowiązuje Z ZASADY nieantagonistyczny sposób bycia, czyli relacja. Stosunek ten nie zagraża negacją i zniszczeniem drugiemu przeciwieństwu. W fazie rozwoju bytu obowiązuje nieantagonistyczny sposób bycia, ale faza rozkładu i nieuporządkowania charakteryzuje się negacją czyli antagonistycznym sposobem bycia. A więc zasadą generalną bycia przeciwieństw i bytu w okresie rozwoju jest NIEANTAGONIZM i ewolucyjne przystosowywanie się bytu do środowiska i ROZWÓJ jego złożoności. Natomiast po osiągnięciu punktu kulminacyjnego rozwoju rozpoczyna się nieuporządkowanie (entropia) i rozkład złożoności zbiorów przeciwieństw i bytów, czyli postępująca negacja ich elementów i w ostatecznym rezultacie ich ginięcie, czyli powrót do niebytu.

Relacja nieantagonizmu i antagonizmu, czyli stosunek koniecznego sposobu bycia integralnie związanego z danym jestestwem dotyczy bezpośrednio bytów-jako-takich. Nieantagonizm i antagonizm są integralnymi właściwościami sposobu bycia bytów. Byt i niebyt nie wchodzą w relacje z własnymi sposobami, czyli z powinnościami swego bycia. Nieantagonizm i antagonizm są biegunami sposobu bycia przeciwieństw istotnych cech bytu, są skrajnymi przejawami tych stosunków i nie ma ich tam, gdzie nie ma bycia. Antagonizm i nieantagonizm nie są siłami, są sposobami zachowania się sił przeciwieństw i różnią się jakością i wielkością zmiany spowodowanej działaniem tych sił – nieantagonizm powoduje mniejszą lub większą zmianę utrzymującą jednak równowagę względną, a co za tym idzie istotę bytu przy byciu. Antagonizm jest zatratą siły, czyli negacją, powoduje rozkład przeciwieństwa i bytu. Istnieje więc między nimi, bezwzględna granica. Dlatego nie jest możliwa jakaś relacja-hybryda, w rodzaju „nieantagonistycznego antagonizmu” (ewolucyjnej rewolucji), czy odwrotnie.

Zasadą w czasie rozwoju bytu i PRZYCZYNĄ ROZWOJU bytu jest nieantagonizm. Dzieje się tak, gdyż różnica potencjałów sił musi w typowych sytuacjach pozostawać niewielka. Naturą siły jest konieczność obecności oporu (wzrostu drugiej siły) i korelacji, jeśli więc istnienie układu przeciwieństw wynika ze sposobu wzajemnego powiązania sił (siła tworzy drugą siłę), to zbyt duża różnica potencjałów powodowałaby rozpad układu. Dopóki układ istnieje, wzrost potencjałów jednej z sił powoduje reakcję drugiej siły i zmniejszenie różnicy ich potencjałów. Dopóki układ istnieje, istnieje, gdyż dynamika akcji i reakcji niweluje różnicę potencjałów. Gdy zmiana następuje nieantagonistycznie (ewolucyjnie) byt i środowisko dostosowują się wzajemnie do siebie, gdy zmiana jest antagonistyczna, środowisko dostosowuje się do zaistniałej negacji bytu.

Wszelkie jestestwo, (materia niezrównoważona, przeciwieństwo, byt, materia = siła, energia) powstaje w sposób ewolucyjny z różnicy potencjałów materialnego bytu, przy biernym udziale idealnego niebytu. Z siły tej różnicy powstaje ewolucyjnie nowa cząstka i rozpoczyna się continuum rozwoju jestestwa. Z materii niezrównoważonej jaką są przeciwieństwa bez przeciwieństwa, po znalezieniu lub utworzeniu przeciwieństwa, powstaje układ dwóch przeciwieństw, powstaje istota bytu (równowaga względna) i akt bytu, a następnie rozwój jego złożoności. Gdy równowaga względna załamuje się, byt rozkłada się i entropia w ostatecznej fazie jest powrotem bytu materialnego i cząstki do niebytu. Początkiem i krańcem continuum jest niebyt. Początek (powstawanie) i rozwój jest zawsze efektem nieantagonizmu, a zejście jestestwa z powrotem w niebyt jest efektem nie-uporządkowania, rozkładu bytu, czyli negacji, antagonizmu. Ale jeśli założymy, że:

Wszechświat (rzeczywistość) jest względnie zrównoważoną całością,

antagonizm lokalną nierównowagą załamującą równowagę względną,

lokalna nierównowaga ma znaczenie dla zachowania równowagi całości,

obiektywnym obrazem rzeczy jest obraz całości Wszechświata,

to wynika z tego, że lokalna nierównowaga jest fragmentem totalnej równowagi, czyli że, obiektywnie antagonizm nie jest istotnym czynnikiem i ma pozytywne znaczenie w obrębie całości.

Przeciwieństwa w równowadze względnej, określają treść bytu, czyli konstytuują go, ustanawiając jego względną TOŻSAMOŚĆ. Tożsamość bytu, wynikająca z jego istoty (z elementów przeciwstawnych sił i różnic ustanawiających równowagę) i egzystencji, jest TOŻSAMOŚCIĄ, względną, ale konkretną i niepowtarzalną. Albowiem, jeśli stosunek elementów bytu ulega zmianie naruszającej ich równowagę względną, to następuje, na skutek tej zmiany, rozkład bytu, czyli zanik tej tożsamości lub powstaje inny byt i inna tożsamość względna.

TOŻSAMOŚĆ bezwzględna bytu, czyli jego identyczność samego ze sobą, byłaby nie do pogodzenia z jego byciem (procesem, zdarzeniem), dlatego TNR przyjmuje, że byt konkretny jest, ale tylko w sensie akcydentalnym, bo jest w procesie stawania i rozkładania się.

Zdrowy rozsądek poprzez swoje narzędzia jakimi są nauka i rozum, wymaga od nas szukania, tworzenia, chwytania się STAŁYCH przedmiotów fizycznych, rzeczy, zjawisk i pojęć. Chcemy wiedzieć co jest co i czego się „trzymać”. Po prostu szukamy bezpieczeństwa. Tymczasem okazuje się, że nasz rozum często nie trzyma się rzeczywistości, stawia sobie za cel Jednię Parmenidesa, byt całkowicie identyczny ze sobą, a tymczasem wszystko dzieje się w czasie i przestrzeni, wszystko zmienia się w procesie stawania się.

Rozum dąży do identyfikacji, do tożsamości. Zasada determinizmu przyczynowego i prawa logiki, są zasadami porządkowania, identyfikowania stosunków, zdarzeń, rzeczy, przedmiotów, podmiotów, racji, czy pojęć, czyli są zasadami mającymi na celu ustalanie bezwzględnej tożsamości. Próby racjonalizacji rzeczywistości to poszukiwanie świata wiecznie niezmiennego. A tymczasem wszystko zmienia się w procesie stawania się. A więc intelekt i wszystko co z niego wynika: nauka, sztuka, rozum, idea, każda myśl indukcyjna i dedukcyjna, wszystko to przepojone jest fałszywą ontologią i metafizyką opartą o teorię bytu Parmenidesa.

BYCIE bytu zależne jest od równowagi wewnętrznej i zewnętrznej, czyli byt jest ZALEŻNY, ma przyczyny, otrzymał istnienie (otrzymał istnienie od układu przeciwieństw, czyli od warunków i przyczyn pozwalających na powstanie tego bytu – Arystoteles nazywał tę kategorię: „postacią istotową”). Nie jest to byt ani „prosty” Parmenidesa, ani „idealny” Platona, nie można mojego rozumienia bytu utożsamiać z ich koncepcjami. Mój byt jest realny, zdeterminowany koniecznością zachowania równowagi względnej, byt od którego wywodzą się wszystkie inne jego idee.

BYT i jego BYCIE, czyli stawanie się, trwanie i przemijanie, są PROCESEM ciągłym – dzieją się w czasie i przestrzeni bez przerwy w jakimś jego POLU aktualnie doświadczanym. Byt i niebyt są przeciwieństwami. Między tymi przeciwieństwami jest zawsze różnica potencjałów i z tej różnicy sił powstaje napięcie i następnie jakieś nowe jestestwo (siła, energia, cząstka elementarna, materia niezrównoważona na obrzeżu bytu i niebytu).

Moim zdaniem byt powstaje następującym trybem:

NIEBYT (NICOŚĆ) jest kategorią materialistyczną, jest realną, materialną bezsiłą. Bierną siłę niebytu tworzy bezruch o temperaturze bezwzględnego zera, w wiecznym teraz idealnie zrównoważony z ciśnieniem nieskończonej pustki. Siły ciśnienia i temperatury są siłami materialnymi. Ponieważ niebyt jest nieskończonością, to w tej nieskończoności możliwe są nieskończenie mało prawdopodobne zdarzenia. W nieskończonym teraz i nieskończonej pustce, LOKALNIE, zawsze przypadkowo i bez przyczyny może się zdarzyć, nieskończenie mało prawdopodobne, minimalne odchylenie od tego idealnego zrównoważenia, czyli ASYMETRIA tych sił i rozpoczyna się kreacja NOWYCH sił materialnych, mających na celu wyrównanie tej asymetrii i w konsekwencji powstają cząstki elementarne, a następnie złożoności, przeciwieństwa i byty.

Innymi słowy: gdy idealne zrównoważenie niebytu (siły biernej, czyli BEZSIŁY) załamuje się i pomiędzy siłami powstaje różnica potencjałów, asymetria układu kreuje nową siłę aktywną. NAPIĘCIE wywołane informacją (o potrzebie), zmienia się w nową cząstkę elementarną i POTENCJĘ tej cząstki (możliwość, sposobność), potencja przechodzi w MOŻNOŚĆ (cząstka cały czas wspina się na drabinę złożoności), możność wzmaga się, aktualizuje, kulminuje, przeciwieństwo ostatecznie formułuje drugie przeciwieństwo, i powstaje istota i pełnoprawny AKT BYTU materialnego, całość, treść, realność, która „żyje”, rozwija swoją złożoność, ISTNIEJE, trwa.

Niebyt jest idealnie doskonałym zrównoważeniem materialnych przypadłości, zimna bezruchu i ciśnienia pustki. Ale przypadłości te nawet w idealnym zrównoważeniu oddziałują na siebie, zimno działa na ciśnienie, ciśnienie działa na zimno i w nieskończonej tej symetrii na zasadzie komplementarności przeciwieństw powstają załamania się tego zrównoważenia, a co za tym idzie powstaje ruch i  zmiana i w efekcie narodziny cząstek.

Taka moja wizja powstawania bytu z niebytu jest tylko wizją. Faktem jest, że byt istnieje i musiał powstać z niczego. Prędzej czy później człowiek wypracuje nie tylko filozoficzną wizję powstawania ruchu w bezruchu, lecz konkretną jego naukową procedurę.

Przyczyną sprawczą, powodującą zaistnienie nowej siły i w konsekwencji nowej rzeczy, ZASADĄ, od której byt realnie pochodzi, jest komplementarność przeciwieństw i powstająca z niej ASYMETRIA KAŻDEGO UKŁADU. Ta zasada asymetrii jako przyczyny powstawania nowych sił, nie wymaga PIERWSZEJ PRZYCZYNY, ani NIERUCHOMEGO PORUSZYCIELA, bo sama jest ostatecznym źródłem bytowych przemian.

Droga jaką powstaje byt z niebytu: losowe i lokalne naruszenie symetrii niebytu, powoduje asymetrię układu, co skutkuje narodzeniem się nowej siły, z której tworzy się nowa cząstka, a dalej informacja, napięcie, potencja (możliwość, sposobność), możność, aktualizacja i FORMA (ukształtowana przez funkcję), są to moim zdaniem, FAZY kreujące AKT bytu. Niebyt, nicość, pustka, bezruch, jest siłą idealnie zrównoważoną, ale LOKALNIE i losowo (bez jakiejkolwiek konkretnej przyczyny, ale na zasadzie „komplementarności przeciwieństw”) zdarzyła się raz asymetria układu, a następnie wiele razy, dopóki asymetria układu trwa, produkuje następne siły materialne. Każda siła kreuje przeciwstawną siłę. Niebyt i byt są przeciwstawnymi siłami o różnym potencjale. Z tej różnicy potencjałów rodzi się ewolucyjnie nowe, materialne jestestwo, materia niezrównoważona (jakaś cząstka). Idealnie zrównoważone siły niebytu, mają charakter wirtualny, czyli ujawniają się tylko skutkami, materialnymi EFEKTAMI najpierw w postaci materii niezrównoważonej i następnie po przebyciu wyżej opisanej drogi, w akcie bytu.

Ten opis tworzenia się bytu, pochodzi w dużym stopniu jeszcze od Arystotelesa i, o ile wiem, od tamtego czasu generalnie nie został zmieniony, dopiero teraz TNR próbuje go uzupełnić, uszczegółowić i ujawnić przyczynę sprawczą. Potencjalność, możność, aktualizacja, akt i forma, to określenia Arystotelesa. TNR dodaje tu tylko powiązanie z niebytem, materią niezrównoważoną (obrzeżem), „informację” i „napięcie” – co moim zdaniem zaliczać trzeba do arystotelejskiej „materii prima”, „czystej możności”, czyli do niebytu, którego z kolei Arystoteles za Parmenidesem i Platonem nie uznawał (czyli był niekonsekwentny). Informacja wynikająca z rozkładu gęstości prawdopodobieństwa i powodująca napięcie, potencjalność, możność, aktualizacja, FORMA, to przecież kategorie niematerialne. Dopiero AKT tworzący się z materii niezrównoważonej przebiegającej tą idealną drogę, inauguruje byt, dopiero wtedy byt staje się bytem. Czyli jego formowanie się jest dokonywane, jak tu widzimy, poprzez SIŁY NIEMATERIALNE, nie pozwalające się matematycznie czy fizycznie zidentyfikować. Informacja, napięcie, potencjalność, możność, forma i akt, są fazami „drogi” wyznaczanej przez siły idealne wyznaczane przez formę, za funkcją, czyli misją.

Fakt powstawania nowych cząstek wprost z niebytu jest uznawany przez współczesną fizykę:

„(…) W pewnym obszarze wiązki przecinają się i zawarte w nich cząstki mogą ze sobą oddziaływać. W rezultacie cząstki rozpraszają się: ulega zmianie stan ich ruchu i POWSTAJĄ  NOWE CZĄSTKI, które następnie rejestrowane są za pomocą detektorów; dokonuje się również pomiarów charakteryzujących je wielkości fizycznych”.

„Podkreślamy, że tworzące się cząstki nie wchodzą w skład cząstek początkowych, a  RODZĄ  się bezpośrednio w procesach ich zderzeń lub rozpadów.”

„(…) Obecnie jako podstawowe źródło cząstek wykorzystywane są akceleratory, które wytwarzają intensywne wiązki cząstek naładowanych o wysokich energiach. Przy oddziaływaniu pierwotnej wiązki z tarczą uzyskiwane są wiązki wtórne, wiązki trzeciego rzędu i dalsze, które zawierają nie występujące w przyrodzie cząstki elementarne i jądra atomowe.”

„Z punktu widzenia generacji nowych cząstek szczególnie wydajne są urządzenia z wiązkami przeciwbieżnymi (…)”

Wg TNR należy wyraźnie odróżniać powstawanie bytu z niebytu, oraz ROZWÓJ już powstałego bytu, czyli rozbudowywanie się jego złożoności. Rozwój złożoności postępuje analogicznie do procesu początkowego powstawania bytu, ale dzieje się już „na bazie” materii już utworzonej. Tymczasem powstawanie jestestw (materii) dzieje się na obrzeżach bytu i niebytu, czyli w próżni polaryzującej, w próżni wymieszanej już w jakimś, mniejszym lub większym stopniu z materią.

Byt ma swoje BYCIE, które jest „życiem” i funkcjonowaniem. Pojawia się więc pytanie, czy zdołaliśmy go z tego nieustannego procesu stawania się wyodrębnić? Rzeczywistość staje się, jest w ciągłym RUCHU, tworzy byt i go rozkłada, czyli jeśli nawet słusznie i skutecznie wyodrębniamy mniejszy, czy większy fragment tej rzeczywistości, to jest to tylko fragment, zatrzymany, abstrakcyjnie wyrwany z ruchu i środowiska i w gruncie rzeczy niewiele o swej istocie nam mówiący, a o ruchu, powstawaniu i ginięciu, mówiący nam jeszcze mniej. Stąd potrzeba holistycznego (całościowego) ujęcia. To po pierwsze. Po drugie, byt jest bytem w ruchu – ma „życie” (oczywiście metaforycznie). „Życie” natomiast zawiera w sobie nie tylko mechanizmy i cele, przyczyny i skutki, ale i motywy i nowości oraz rozwój złożoności. Jest to PROCES. Uproszczone ujęcie mechanistyczne i teleologiczne na pewno nie wyjaśnia, ani fragmentarycznego bytu, ani procesu stawania się. Tym nie mniej założenia upraszczające są konieczne, bo opis wszystkich szczegółów jest na pewno zbyt skomplikowany i niewykrywalny. W każdym razie wynika z tego, że rzeczywistość jest ponad bytem (tworzy i rozkłada), czyli jest jestestwem zawierającym byt w równowadze względnej z niebytem.

Byt nie jest „sam w sobie”, ani tylko „dla siebie”, jak twierdzą egzystencjaliści – każdy byt niewątpliwie ma swój cel w innych bytach, nie jest przypadkowy, ale nie jest również ostateczny, współpracuje (wchodzi w relacje) ze wszystkimi innymi bytami, czyli istnieje dla innych bytów i dla NIEBYTU (absolutnego). Wszystkie byty, tak jak i byty ludzkie pozostają ze sobą w ustawicznej relacji, dialogu i kontaktach, świat jest wypełniony stykającymi się ze sobą najprzeróżniejszymi bytami i niebytem.

Byt nie jest prosty, jednolity, nieprzejrzysty, niezróżnicowany, jak ustalali egzystencjaliści. Byt ma skomplikowaną strukturę złożoną z układu istotnych cech substancji (sił), na którą składają się przeciwieństwa, różnice, równowaga względna (symetria złamana), forma, akt, stawanie się (interakcja z niebytem), bycie, oraz z egzystencji. W całej strukturze bytu udział bierze też obecność i możliwość niebytu, bliskość NIEBYTU absolutnego. Teoria Sartre’a o „bycie w sobie”, „bycie dla siebie” i unicestwianiu bytu przez świadomość, jest całkowicie nieuprawniona, jest karykaturą bytu i nicości.

Twierdzenie Sartre’a i egzystencjalistów o wyprzedzaniu esencji (istoty) przez egzystencję jest niewątpliwie nieuprawnione. Św. Tomasz przedstawia tę kwestię odwrotnie i to z nim w tym wypadku TNR się zgadza. Coś aby być, najpierw musi zaistnieć, powstać, zorganizować się w to coś, co ma być i zawsze musi być czymś i jakieś. Esencja i AKT wyprzedza i nabywa egzystencję, tak jak funkcja (idea funkcji tej formy) wyprzedza formę. Bycie bytu zaczyna się z chwilą aktu. Równowaga względna bytu czyli esencja i jego akt, umożliwia dopiero jego egzystencję – istnienie. Tak więc istota wyprzedza egzystencję. Byt jest zdeterminowany. Ma własny cel i do jego osiągnięcia dąży.

Byt jest względnie czasowy i tylko we względnej teraźniejszości egzystuje, nie ma przeszłości, ani przyszłości. Realność bytu jest jego teraźniejszością. Tak, podlega stawaniu się, trwaniu i ewolucji, ale bycie jest procesem jednoczącym przeszłość (której już nie ma) z przyszłością (której jeszcze nie ma) w teraźniejszość. Zawsze istnieje tylko względna teraźniejszość – przeszłość już umarła, a przyszłość jeszcze nie nadeszła. Byt jest, byt egzystuje, byt staje się byciem, ale tylko względnie, bo tylko w sensie akcydentalnym (w procesie). W obrębie rzeczywistości BYTU ABSOLUTNEGO NIE MA. Byt i jego bycie jest zawsze w teraźniejszości – nieuchronny pochód dziejów Hegla i Marksizmu to błędna konstrukcja myślowa.

TNR podkreśla wielką ważność elementów treści bytu jakimi są przeciwstawne siły, czyli PRZECIWIEŃSTWA tworzące równowagę (względną). Przeciwieństwa te są NIEantagonistyczne.

W zależności od złożoności i zróżnicowania elementów bytu, od różnic i wielkości przeciwstawnych sił, czyli od układu przeciwieństw i napięcia między nimi, powstaje „intensywność” i „wartość” tego bytu, a więc jego wewnętrzna „siła” i odporność, emanowana w kierunku środowiska (pola), czyli wszystkich innych bytów. Każdy byt „działa” na środowisko, tak jak środowisko działa na niego, co tworzy coraz większą złożoność wewnętrzną i zewnętrzną (heglowski wszechzwiązek zjawisk znajduje tu potwierdzenie).

Wszystko co jest, jest CUDEM! Dlaczego? Bo jest, a mogłoby nic nie być, gdyby obowiązywał inny system, np. antagonizm przeciwieństw. Weźmy na przykład człowieka. Prawdopodobieństwo życia konkretnego człowieka, tej oto osoby, było tak minimalne, że jego obecność w świecie trzeba nazwać cudem.

Patrzcie ile trudu musiał sobie zadać LOS, aby ten właśnie człowiek ożył i powstał? Jego ojciec musiał spotkać w miłości jego matkę i rodzice jego ojca i matki musieli poznać w miłości swoich rodziców, a i ci rodzice musieli spotkać się w miłosnym uścisku i tak dalej i tak dalej. I jest wreszcie miłosne, lub seksualne szczytowanie bezpośrednich rodziców tego człowieka, by wreszcie jeden z milionów plemników, ten właśnie konkretny plemnik, przodek tego właśnie konkretnego człowieka, zapłodnił jedno z kilku jaj matki, to właśnie jajo, z którego może ten konkretny człowiek powstać.

Gdyby w historii powstania tego człowieka zdarzyło się jakiekolwiek najmniejsze przesunięcie, ten oto konkretny człowiek by nie zaistniał, a ewentualnie zaistniałby inny człowiek. Prawdopodobieństwo istnienia każdego człowieka jest tak bardzo nikłe, że określić je można tylko mianem cudu.

Cudowne uzdrowienia, płaczące obrazy Matki Boskiej i wszystkie inne głośne cuda, nie dorównują w swej cudowności cudowi powstania każdego bytu, bo wszystkie inne byty, aby powstać muszą „przejść” tę samą tak mało prawdopodobną drogę jak powołanie do życia tej oto konkretnej osoby. Wszystko co istnieje jest tak mało prawdopodobne, że jest cudem. Wszystkie inne byty te cuda w swym byciu szanują, tylko człowiek jest mądrzejszy od losu, żadnych cudów nie widzi – materialistycznych cudów – niesłychanie znikomego prawdopodobieństwa powstania bytu, które jest tak małe, że musi być mianem cudu określane. Rzekomo świadomy człowiek tego nie pojmuje, nie docenia, nie szanuje i dlatego wygłasza twierdzenia, że istnienie nie ma sensu, że świat jest nierozumny, nie sprawiedliwy, że wszystko, to jeden wielki ABSURD.

ŚWIAT jest cudem nie tylko dlatego, że jest tak mało prawdopodobny, ale również dlatego, że ma SENS. Wszystko co jest, ma swoją MISJĘ do spełnienia. W mojej teorii tą misją jest osiągnięcie i utrzymywanie równowagi względnej przeciwieństw umożliwiające istnienie i rozwój. Czyli misją każdego bytu jest spełnianie „powinności bytu”. Oczywiście ten sens i misję trzeba umieć i chcieć dostrzegać. Jeden z moich korespondentów stwierdził, że nie wierzy w moralność roślin i kamieni. Z tego wynika, że nie widzi sensu w egzystencji świata. TNR wywodzi sens i moralność z powinności bytu. Moim zdaniem, moralność (czyli wierność swej misji) człowieka stoi pod większym znakiem zapytania, od moralności roślin i kamieni.

TNR z tytułu własnych założeń racji logicznych odrzuca te wszystkie ontologie obecne w filozofii europejskiej, które oparte są na prymacie świadomości i wiary, (również wiary w naukę). Każdy byt ma swoją misję do spełnienia, a więc byty mają swoje racje, by być w taki sposób, w jaki one być potrzebują i swe możliwości wykorzystują. FUNKCJA wyprzedza formę. Byt nie jest „sam w sobie”, ani dla człowieka. Świat jako system powiązanej ze sobą materii, antymaterii, ZDARZENIA, ruchu i ściśle z materią związanych sił z tej materii się wyodrębniających (lub odwrotnie, bo przecież w myśl wzoru Einsteina masa jest równoważna energii), oraz BEZRUCHU, pustki, próżni, nicości, czyli niebytu, nie pojawia się specjalnie dla człowieka i jego świadomości, lecz „żyje”, jest dla wszystkich innych bytów wzajemnie się przenikających i ten świat zapełniających, a więc i „dla siebie”. Człowiek jest tylko „puchem marnym”, bytem wątpliwej wartości moralnej w przeciwieństwie do wszystkich innych bytów materialnych, a przypisuje sobie wprost nadprzyrodzone przymioty i przywileje. Tak, tak, wszystkie byty, również zwykłe, materialne, w swej konkretnej postaci jak np. roślina, czy kamień, posiadają określone funkcje i spełniają powinności bytu, czyli posiadają wartości moralne i realizują je „lepiej” od człowieka (bo pozbawione są PYCHY). Powinności tkwią w bycie i wywodzą się z bytu, nie są nabyte, a to oznacza, że źródłem zasad moralnych człowieka nie jest ludzki rozum, świadomość i wola, lecz wrodzony instynkt, naturalna reakcja i powinności bytu, czyli tego bytu przekroczenie, jego transcendencja.

Ale oprócz cudu, z wyżej przedstawionego rozumowania trzeba wyciągnąć inny ważny wniosek, a mianowicie, że wszystko co jest, jest jednostkowe, niepowtarzalne, niewymienne, niezastępowalne przez inne byty, różne od każdego innego. Jest „TYM OTO BYTEM” w określonym czasie i określonym miejscu. Czas i miejsce determinuje JEDNOSTKOWOŚĆ bytu. Tylko jak się później przekonamy, ani konkretny czas, ani miejsce, nie istnieją w sensie absolutnym.

Jest BYT – byt konkretny, np. ŚWIAT, który ma naturę dwoistą: „składa” się z przeciwstawnych sił i „RÓŻNICY” między nimi, z ODMIENNOŚCI co najmniej dwóch (lub wielu) elementów, i z bardzo wielkiej ilości elementów (sił, opozycji), które w ostateczności sprowadzają się do dwóch przeciwstawnych sił tworzących RÓWNOWAGĘ (względną), i rozkładających się na dwa opozycyjne zbiory PRZECIWIEŃSTW. Aby BYĆ, czyli być w ruchu, byt konkretny musi dążyć do równowagi, być w równowadze względnej. Bez równowagi względnej dany byt musi przestać być, musi ulec rozkładowi – a więc są TO przeciwieństwa utrzymujące byt w równowadze i tym samym w istnieniu. Są one konieczne i jako stanowiące istotę bytu ulegają rozpadowi tylko wraz z rozkładem tego bytu. Przeciwieństwa muszą być nieantagonistyczne, bo zniesienie jednego z przeciwieństw niszczy cały układ i dany byt przestaje istnieć!

Powszechne dążenie do CELU, będące niezaspokojoną w pełni potrzebą, stanowi pośredni dowód istnienia tegoż celu. Ostatecznym interesem (celem) bytu materialnego jest niebyt.

Częściowo samoświadomy człowiek jest bytem i cząsteczką bytu ogólnego. Byt ma charakter dynamiczny a całość jego procesu rozwoju przerasta możliwości poznawcze człowieka. Człowiek jest też  bytem i wykroczenie człowieka poza byt jest nieosiągalne – a to jest podstawowym warunkiem pełnego poznania natury bytu. Ale byt-człowiek znajdujący się w równowadze względnej z niebytem ma wrodzony ROZUM, instynkt i wypływającą z niego wiarę i intuicję. Człowiek MUSI wierzyć i zawsze w coś wierzy, jeśli nie w DRZEWO, to w świętą KROWĘ, w „dobry samochód”, „złotego cielca”, zdrowy rozsądek, lub w swój rozum, w „naukę”, lub w BOGA. Człowiek wierzy w rozum, czyli nie tylko jest homo sapiens, człowiekiem myślącym, ale i homo credens. Cała jego wiedza i poznanie, opiera się na JEGO

rozumie, pomieszanym z taką lub inną wiarą. Dlatego postulat TNR oddzielania rozumu od wiary jest jak najbardziej tak dla wiary, jak i rozumu, korzystny, możliwy i wykonalny, bo można wierzyć jednocześnie i w rozum i w Boga.

Cechą bytu jest samoistność. Samoistność bytu w TNR oznacza:

podmiotowość, substancjalność – dany byt jest ostatecznym podmiotem swego istnienia, posiada ze swej natury (z istoty, siły, substancji) istnienie samodzielne, ograniczony jest niebytem tylko o tyle, że jego istnienie jest skończone, ale odrębne,

1. wewnętrzną (immanentną) określoność bytu,

2. autonomię bytową.

Dwa podstawowe jestestwa Wszechświata (niebyt i byt) są bytowo samoistne i posiadają w/w cechy. Współistnienie bytu i niebytu i wzajemne uzależnienie korelacją przeciwieństw, nie przeczy ich samoistności.

Byt (coś) i niebyt (nicość) nie mogą nie istnieć, byt musi istnieć i niebyt musi istnieć. Komplementarność przeciwieństw sprawia, że oba te jestestwa muszą być i afirmują się wzajemnie. Fakt wtórnej zależności bytu, zależności po powstaniu od wielu różnych czynników, NIE przeczy samoistności jego powstawania, jego podmiotowości, wewnętrznej określoności i autonomii, a więc samoistności.

Autonomia bytu wyraża się w fakcie, iż, jest on zawsze jednostkowym „tym oto” tu i teraz nośnikiem własności, nie podlega on żadnym normom otrzymanym z zewnątrz, jest własnym prawodawcą i dostosowuje się do bycia innych bytów według własnych zasad, jest jestestwem równorzędnym z niebytem, nie otrzymuje swego istnienia od niebytu, ani od żadnej innej „wyższej instancji”, posiada sam w sobie fundament swego istnienia (asymetrię > siłę > energię > masę) i wobec tego jest od wewnątrz (immanentnie) określony.

Bycie bytu czyli jego proces (zdarzenie) jest zależne od wielu innych bytów, ale byt-jako-taki, jego substancja (czyli to, ze względu na co przedmiot jest tym, czym jest) i jego powstanie są niezależne. Tak jak powstanie, tak i zejście bytu, fakt rozkładu bytu, nie są zależne od niebytu, lecz od wewnętrznej określoności bytu. Rozkład bytu, jego zejście (śmierć), jest jego granicą, bo jest przejściem do niebytu, ale nie niebyt to zejście wyznacza, lecz wewnętrzna określoność bytu. „Granice bytu” to są granice bytu istniejącego. Bycie bytu jest „skończone”, byt wraca do niebytu, ale nie na skutek działania i interwału niebytu. Interwał niebytu jest bierny i potrzebny tylko dla „życia” bytu. To nie interwał niebytu, lecz przeciwstawne siły w równowadze względnej bytu albo rozwijają jego złożoność, albo się rozkładają i od określoności wewnętrznej i warunków bezpośrednio zewnętrznych, czyli od bytów bezpośrednio wyższych i niższych poziomów, zależy jego rozwój, albo rozkład.

Byt-jako-taki (siła, substancja) powstaje z samoistnego niebytu, powstaje z niczego, z nicości, a więc jego powstawanie w swej podmiotowości, wewnętrznej określoności i autonomii bytowej jest samoistne. Byt nabywa samodzielne, odrębne istnienie, jest podmiotem samego siebie, czyli podmiotem swego istnienia, jest swoją własną istotą i substancją. TNR musi zwrócić tu uwagę, że nie akceptuje interpretacji Arystotelesa o jedności materii i formy w przedmiocie, a odwrotnie, stwierdza, że treść nigdy nie równa się formie, a formę wyprzedza funkcja. Byt jest samoistny gdyż po powstaniu z niebytu i zdobyciu swej autonomii bytowej jest sam w sobie wewnętrznie określony i dopiero dalej w swoim rozwoju i postępującej złożoności staje się określany również warunkami zewnętrznymi i nabywa własności.

Każdy byt, który JEST, jest prawdziwy, zgodny z rzeczywistością, jest autentyczny i dlatego też samoistny. Ontologiczny status bytu niesamoistnego, to byty intencjonalne i byty nie teraźniejsze, takie nie są samoistne, bo nie istnieją.

Należy odróżnić zewnętrzną określoność bytu od jego wewnętrznej określoności.

Określoność wewnętrzna bytu, oznacza że jego bycie wynika z jego własnej natury, z jego własnej asymetrii, z jego korelacji przeciwieństw.

Określoność zewnętrzna oznacza, że bycie bytu (proces) zawsze zależy od bycia innych jestestw. Każdy byt pozostaje w interakcji z otaczającym go Wszechświatem (poprzez byty niższych i wyższych poziomów) i zewnętrzna określoność bytu jest przejawem takiej interakcji. Fakt, że każdy byt pozostaje w sieci powiązań tworzących byt w ogóle i Wszechświat, nie zakłóca bytowej autonomii bytu. Ażeby podlegać oddziaływaniom i działać na zewnątrz, trzeba wpierw być czymś. A więc wewnętrzna określoność wyprzedza zewnętrzną określoność. To wewnętrzna określoność stanowi o istocie bytu.

Wewnętrzna określoność bytu ustala jego granice tzn jego zewnętrzną określoność – z tego względu twierdzenie Newtona o prawie bezwładności jest przez TNR obalany. Ruch bytu, zmiana czegoś w coś, wynika z wewnętrznej określoności, trwa ciągle i TNR zaprzecza pierwszej zasadzie dynamiki Newtona.

Niebyt nie wyznacza granic bytowi, niebyt afirmuje byt, a swoje granice wyznacza byt i jego siła – byt „wdziera” (wpasowuje) się w niebyt, a nie niebyt ogranicza byt. Byt nie konstytuuje się przeciwko niebytowi – byt i niebyt afirmują się wzajemnie. Fakty, że byt zmierza ku niebytowi i ku idealnej formie nie zmieniają w niczym faktu samoistności bytu. Byt jest samoistny, gdyż to zdobywanie samodzielnego, odrębnego istnienia odbywa się ustawicznie i w trybie ciągłym jest odnawiane w momencie interwału zdarzenia (każde zdarzenie jest odgraniczone interwałem niebytu). Byt jest samoistny, każdy byt jest samoistny, gdyż nawet pozostając w postępującej złożoności, czyli wchodząc w skład zbioru (wielości konstytuującej się jako jedność), zachowuje swoją odrębną podmiotowość (tak jak każdy inny byt tego zbioru) i ustawicznie się odnawia (rozwija, lub rozkłada) i przedłuża swe istnienie zmieniając się bez przerwy z czegoś w coś. Każdy ruch jest zmianą, a każda zmiana jest zmianą czegoś w coś. Każdy ruch kreuje nowy, inny, jedyny w swoim rodzaju byt. I to jest również dowodem samoistności bytu. Każdy byt, a więc również „byt nieożywiony”, „żyje”, „karmi się”, „oddycha”, przedłuża swoje istnienie, a umożliwia mu to interwał niebytu (przerwa w zdarzeniu, która jest interwałem niebytu). Gdy w niebycie jakimś cudem czy przypadkiem załamało się idealne zrównoważenie i powstała asymetria (ciśnienia i temperatury), a więc powstała równowaga względna i siła z tej nierównowagi wynikająca, powstało jakieś jestestwo, jednostkowo istniejący konkret. To każdorazowe „to oto” zajmuje jakieś miejsce w jakimś teraz, czyli jest ściśle związane z przestrzenią i czasem. Ponieważ jakieś miejsce w jakimś teraz nie może być jednocześnie „zajęte” przez więcej niż jeden byt (jestestwo), dochodzimy do wniosku (za Leibnizem), że nie może być dwóch takich samych bytów. Czyli każdy byt jest inną, oddzielną autonomią, w której trwa bycie bytu (równowaga względna dwóch przeciwieństw). Ta równowaga względna dwóch przeciwieństw ciągle się sprawdza, w błyskawicznym tempie ustala od nowa, odnawia się rytmem zdarzenia i interwału tego zdarzenia.

Jeśli byt ciągle na nowo się staje, jest stale w zmianie, a każdy ruch powoduje jakąś ewolucję, to znaczy, że byt jest samoistny, bo sam zdobywa istnienie i sam utrzymuje się w istnieniu (do czasu).

Ruch, proces, zmiana bytu (wewnętrzna określoność) utrzymuje się jednocześnie w kilku „kierunkach”, w kilku obszarach „stanu rzeczy”, a mianowicie jednocześnie trwa zmiana miejsca, czasu, zmiana ilościowa i zmiana jakościowa, a być może trwają jeszcze inne zmiany. W każdym aspekcie zmiany ruch jest przerywany bezruchem, ale interwał (niebytu) nie przerywa ruchu jednocześnie we wszystkich wielorakich aspektach zmiany i np. gdy ruch zmiany ilościowej napotyka interwał, trwają w tym momencie ruchy innych zmian np. jakościowych, lub zmiany miejsca tego bytu. Tak więc mimo interwałów w ruchu bytu, byt jest w ciągłym ruchu i continum trwa. Oczywiście do czasu. Byt jest skończony i istnieje tylko do czasu załamania się równowagi względnej składających się na niego przeciwieństw.

Jeśli byt jest samoistny, to i Wszechświat jest samoistny, bo Wszechświat jest sumą bytu i niebytu, w równowadze względnej z również samoistnym niebytem, zimną i ciemną, nieskończoną przestrzenią w bezruchu.

Na tym polega samoistność bytu-jako-takiego. NIEBYT JEST SAMOISTNY I BYT JEST SAMOISTNY I DLATEGO WSZECHŚWIAT JEST SAMOISTNY. Bo gdyby z dwóch zasadniczych elementów rzeczywistości jeden był samoistny, a drugi niesamoistny, to ich suma, rzeczywistość, musiała by być niesamoistna.

Izaak Newton wprawdzie nie sformułował żadnej kompletnej teorii bytu i nie był metafizykiem lecz fizykiem, jednak jego idee wywarły tak wielki wpływ na nowożytny sposób myślenia o świecie, że pytanie o teorię bytu zakładaną przez fizykę Newtona musi być postawione.

Tradycyjnie przyjmowano, że „byt konkretny” to pojęcie określające egzystencjalną realność, odrębną całość, treść, materię, ciało. Jeśli jednak, wedle pierwszej zasady dynamiki Newtona „każde ciało trwa w stanie spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym i prostoliniowym dopóki nie zostanie zmuszone przez przyłożone do niego siły do zmiany tego stanu”, to TNR pyta: dlaczego ten przedmiot zachowuje swoją odrębność, całość, treść, dlaczego trwa i nie rozprasza się na najmniejsze poszczególne cząstki? Co sprawia, że galaktyka jest galaktyką, Słońce Słońcem, a Układ Słoneczny, układem słonecznym? Co sprawia, że człowiek jest człowiekiem, a kamień, kamieniem? Dlaczego ten kamień „trwa” i nie rozsypuje się natychmiast np. na poszczególne atomy, a atom na jeszcze mniejsze cząstki ? I skąd bierze się ruch jednostajny i prostoliniowy? Czyli dlaczego „ciało trwa w stanie spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym i prostoliniowym”?

TNR nie pyta dlaczego Newton dla swojej teorii przyjął takie a nie inne aksjomaty. TNR zwraca jednak uwagę, że aksjomaty Newtona nie są ani oczywiste same przez się, ani nie stanowią żadnego kresu możliwości stawiania pytań. One właśnie są nieoczywiste i wręcz sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Fizyka po Newtonie przyjęła owe założenia za dobrą monetę ze względu na praktyczne zastosowania samej teorii. Ponieważ jednak TNR nie jest teorią fizyczną ale metafizyczną ma prawo zadawać pytania wykraczające poza założenia systemu Newtona i wskazywać arbitralność i nie-oczywistość owych założeń. Prawdziwość aksjomatów powinna być raczej oczywista, twierdzenia powinny być raczej zgodne z obserwacjami, powiązanie dedukcyjne aksjomatów z twierdzeniami koniecznie zgodnymi z prawami logiki, a zdaniem TNR system Newtona nie odpowiada tym wymaganiom.

Prawo Newtona głosi, że ruch jednostajny i prostoliniowy jest ruchem inercjalnym (biernym, „prawo bezwładności”) i że jedynie zmiana tego ruchu wymaga wyjaśnienia. W konsekwencji tego twierdzenia Mach ustalił „zasadę bezwładności” materii i jej oddziaływanie z resztą Wszechświata, oraz twierdzenie, że ciało izolowane miałoby bezwładność zerową. Twierdzenia Newtona i Macha wykorzystane zostały z kolei przez Alberta Einsteina w jego ogólnej „teorii względności”. Teorie te są tylko rozwinięciem naturalnego porządku i ruchu Arystotelesa, który jednak rozsądniej zakładał, że nie tylko zmiana ruchu, ale sam ruch wymaga wyjaśnienia.

TNR odrzuca wszystkie te twierdzenia. Wg TNR Newton pomija problem struktury bytu przyjmując absurdalne założenie „ciała izolowanego” i przyłożonej doń, ale niezależnej, siły. Wg TNR „ciało izolowane” jest fikcją bo Wszechświat jest wszechzwiązkiem bytów. Jeśli byt konkretny występuje w ramach Wszechświata to znajduje się w sieci oddziaływań, a jeśli jest izolowany od wszelkich oddziaływań, to znaczy, że znajduje się „na zewnątrz” Wszechświata. A to jest absurd podwójny. Po pierwsze nie można konsekwentnie pomyśleć bytu konkretnego „na zewnątrz” bytu w ogóle. Po drugie, gdyby nawet można było coś takiego pomyśleć, to niedopuszczalne wydaje się przyjmowanie takiego „pozaświatowego” bytu za podstawę opisu relacji pomiędzy bytami z tego świata.

Przyjmując fikcję „ciała izolowanego” Newton automatycznie pomija problem oddziaływania bytu konkretnego z resztą Wszechświata. Ponieważ nie można konsekwentnie pomyśleć bytu, który nie byłby bytem w świecie. Problem bytu jest nieodłączny od problemu oddziaływań pomiędzy bytami. Jeśli wg Newtona pierwotną postacią bytu miałoby być ciało izolowane o bezwładności (sile) zerowej, to skąd brałyby się oddziaływania bytów wewnątrz Wszechświata ? Źródło oddziaływań pomiędzy bytami musiałoby być niezależne od owych bytów.

Nie odpowiadając na pytanie o naturę źródła oddziaływań pomiędzy bytami Newton nie odpowiada na wiele innych pytań. Dlaczego świat trzyma się „kupy”? Jak jest możliwe, że w ogóle jest światem, jeśli składa się z ciał o bezwładności zerowej? Skąd pochodzi siła powodująca, że ciała nie są „izolowane”? Jeśli wszystkie ciała mają własność bezwładności o sile zerowej, to co sprawia, że pozostają w stanie spoczynku albo poruszają się ruchem jednostajnym i prostoliniowym, czyli pozostają w „inercjalnym układzie odniesienia”? I skąd się biorą „przyłożone do niego siły” zmuszające do zmiany tego stanu rzeczy ?

Jeśli wykluczymy działanie sił nadprzyrodzonych (czego, o ile wiem, żaden z tych myślicieli nie brał pod uwagę, a nawet odwrotnie, Newton np. nie wykluczał, lecz przypisywał naturze działanie sił „wyższych”, ponad naturalnych) musimy zgodzić się, że „przyłożona” do danego bytu siła musi pochodzić od innego ciała „dysponującego” siłą większą od siły bezwładności ciała poruszanego. To oznacza, że oprócz ciał do których z zewnątrz zostaje przyłożona siła istnieją jakieś ciała, które są źródłem owej siły. Ażeby uniknąć regresu w nieskończoność, albo hipotezy Pierwszego Poruszyciela koniecznym staje się przyjęcie istnienia bytów, które nie tylko są przedmiotami oddziaływań, ale i podmiotami oddziaływań, a więc ciał, które nie tylko biernie poddają się działaniom sił, lecz są też aktywnymi źródłami oddziaływań. Ponieważ jednak taki dualizm ontologiczny byłby nieuzasadnionym i niepotrzebnym komplikowaniem problemu, należy przyjąć, że każde ciało posiada jakąś siłę wewnętrzną większą od zerowej, oddziałującą na zewnątrz. Tym samym „zasada bezwładności” Galileusza (bo to on pierwszy ją sformułował), Newtona i Macha jawi się nam jako oczywiście NIEUPRAWNIONA.

DIALOG Z MARIUSZEM

Wątpliwość Mariusza: Jeśli grawitacja to równowaga względna przeciwieństw, to znaczy, że grawitacja nie obowiązuje wszędzie, a tylko gdzieniegdzie. Przecież równowaga względna to stan chwilowy, który ma swój kres. Równowaga względna (czyli nieantagonizm) zmienia się w antagonizm wraz z kresem bytu. Grawitacja nie może być tym samym, co równowaga względna, bo grawitacja występuje wszędzie a równowaga względna jest przemieszana z antagonizmem.

Odpowiedź: RÓWNOWAGA WZGLĘDNA PRZECIWIEŃSTW OBOWIĄZUJE WSZĘDZIE, A NIE TYLKO GDZIE NIE GDZIE. Fakt, że równowaga względna to stan tylko „chwilowy”, który ma swój kres, nie zmienia istoty rzeczy, każdy byt, motyl fruwający w Tokio, Układ Słoneczny, atom czy galaktyka ma swój kres. A określenie „chwilowy” to określenie bardzo względne. „Równowaga względna” to nie jest to samo co „nieantagonizm”, który jest tylko cechą równowagi względnej. 

Wątpliwość Mariusza: Czy tam gdzie występuje antagonizm przeciwieństw również obowiązuje równowaga względna? Według mnie nie. Albo antagonizm albo nieantagonizm.

Odpowiedź: Oczywiście, że tam gdzie występuje antagonizm, tam załamuje się równowaga względna i dany byt przestaje istnieć, ale powstaje nowa równowaga względna nowego bytu, lub powrót do niebytu i równowaga względna bytu i niebytu. Dążenie do równowagi i konieczność jej zachowania to conditio sine qua non każdego bytu. Byt to pudełka w pudełkach, „zbiory” czyli kolekcje pewnych obiektów, składających się z „elementów”, składających się znów z podzbiorów, których jest jeszcze wiele więcej niż elementów. A we wszystkich bytach obowiązuje równowaga względna przeciwieństw ustanawiająca siłę wewnętrzną emanującą na zewnątrz, która liczy się znów w równowadze względnej istoty bytu wyższego poziomu. Czyli siły „przyłożone” egzystują wszędzie w rzeczywistości w ramach równowagi względnej tak wewnętrznej, jak i zewnętrznej, czyli równowagi względnej bytu wyższego i niższego poziomu. Układ Słoneczny jest bytem, w ramach równowagi względnej którego, egzystuje wszystko co ten układ zawiera, a więc planety, ich księżyce i wszystko co składa się na te byty, podukłady, coraz niższego poziomu. A równowaga względna jest ich prawem naczelnym, każdy byt, który utraci swą równowagę względną kończy swą egzystencję. Jeśli nasz Księżyc zatraci swą siłę wewnętrzną emanowaną na zewnątrz, czyli jeśli zatraci równowagę względną przeciwstawnych sił swej istoty, Księżyc przestanie istnieć, co zmieni całkowicie istotę Ziemi i również całego Układu Słonecznego, ale powstaje natychmiast NOWA RÓWNOWAGA WZGLĘDNA I NOWY BYT. Grawitacja jest wywoływana nieustannie i działa na odległość bez pośrednictwa czegokolwiek bo jest po prostu potrzebą zachowania równowagi i stosunkiem, relacją bytów. Żaden ETER, ani ostatnio intensywnie poszukiwany GRAWITON, czy inna cząstka subatomowa do istnienia i działania grawitacji nie jest potrzebna. „Czynnikiem” przenoszącym „siłę grawitacji” przez próżnię w przestrzeni jest PRAWIDŁOWOŚĆ PRZYRODY konieczności zachowania równowagi.

Wątpliwość Mariusza: Jak to jest możliwe, że czynnikiem przenoszącym grawitację jest konieczność zachowania równowagi? Jeśli mówi Pan o „czynniku przenoszącym” to powinien Pan wskazać jaką cząstkę fizyczną. Przecież grawitacja to po prostu siła z jaką jedno ciało oddziałuje na drugie. A w TNR wszelkie oddziaływanie sił jest procesem materialnym. Czyli siły materialne oddziałują na siebie. Ponieważ każda siła materialna jest w TNR jednocześnie bytem materialnym, więc oddziaływanie sił to, to samo, co oddziaływanie bytów. Wynika stąd, że sile grawitacji musi odpowiadać jakiś byt, czyli cząstka. Jeśli Pan twierdzi, że siła grawitacji nie posiada swego odpowiednika w postaci cząstki, to znaczy, że łamie Pan prawo TNR mówiące, że byt=siła.

Odpowiedź autora: Nie, nie jestem tego zdania. Byt = siła aktywna składająca się z dwóch przeciwstawnych sił i emanująca swą jakąś siłę w kierunku układu, w którym się znajduje, a ten z kolei układ to układ w układzie znów wyższego poziomu, a na wszystkich szczeblach tych układów panuje naczelne i konieczne prawo równowagi względnej dążącej do równowagi idealnej. Prawo równowagi nie wymaga żadnej siły do przenoszenia, ani żadnej cząstki, bo jest to właśnie „siła” – potrzeba zachowania równowagi względnej, potrzeba, której spełnienie jest konieczne do istnienia. „Równowaga względna” to relacja, stosunek tych elementów, tych sił przeciwstawnych, lub tych bytów, a więc nie jest samodzielną siłą aktywną złożoną z dwóch przeciwstawnych sił, a więc „relacja’ nie jest żadnym bytem. Żeby zaistniał byt nie wystarczy sama relacja. Muszą przecież istnieć przeciwieństwa, które tworzą stan równowagi względnej, czyli pozostają w relacji. Te przeciwieństwa są siłami a ich wypadkowa w oczywisty sposób też jest siłą. Ale ta siła wypadkowa nie jest bytem-relacją, lecz relacją bytów, sił.

Owszem, skoro siły pozostają w relacji może się wydawać, że coś między nimi „pośredniczy”. Ale to tylko złudzenie, niepotrzebne mnożenie bytów tam gdzie ich nie ma. Tam gdzie siła działa na drugą siłę niepotrzebna jest żadna trzecia siła, która przenosiłaby to oddziaływanie. Tymczasem grawitację uważa się za taką „trzecią siłę” i poszukuje jej daremnie tam gdzie można stwierdzić co najwyżej dwie siły.

Wątpliwość Mariusza: Jeśli równowaga względna nie jest siłą aktywną, to i grawitacja nie może być siłą aktywną. A przecież pisze Pan że grawitacja jest realną siłą wiążącą elementy struktury przeciwieństw. Czyli grawitacja jest siłą aktywną.

Odpowiedź: Myślę, że zachodzi tu między nami nieporozumienie wynikające z nieścisłości naszych określeń. Wydaje mi się, że Pan myli i utożsamia „równowagę względną” z „równowagą względną przeciwieństw”, a to są dwa różne terminy. „Równowaga względna jako taka” nie jest żadnym bytem i nie jest żadną siłą, jest relacją, stosunkiem, a dopiero „równowaga względna dwóch przeciwieństw”, tworzy byt, tworzy siłę (wynikającą z różnicy pomiędzy tymi przeciwieństwami). Różnica sił tworzy siłę dwóch przeciwieństw.

Równowaga względna (grawitacja) nie jest siłą, lecz relacją sił. Dopiero z tej relacji aktualizuje się byt = siła. Ten byt, ta siła automatycznie wchodzi w relację (równowagę względną, grawitację) z bytem, lub bytami sąsiednimi i tworzy się byt wyższego poziomu. Chyba nigdzie nie napisałem, że „grawitacja jest realną siłą wiążącą elementy struktury przeciwieństw”, a jeśli tak gdzieś napisałem, to błędnie tak napisałem. Słowa „siła grawitacji” biorę w cudzysłów, moim zdaniem wynikającym z TNR, tak „równowaga względna” jak i „grawitacja”, bo jedno równa się drugiemu, nie są żadnymi siłami, są koniecznymi relacjami sił, czyli PRAWEM ISTNIENIA. Równowaga względna jest prawidłowością natury. Stosunek sił nie jest siłą, dopiero rezultat tego stosunku tworzy siłę. Ziemia i Księżyc są dwoma bytami i dwoma siłami, ale równowaga względna między nimi, czyli grawitacja między nimi, stosunek między nimi, nie jest siłą, dopiero układ jaki się z tej relacji tworzy (Ziemia – Księżyc) stanowi oddzielny byt i stanowi oddzielną siłę, która z kolei jest w stosunku i równowadze względnej Układu Słonecznego.

Jest Księżyc, który jest bytem i ma swoją tożsamość i siłę wewnętrzną emanującą na zewnątrz, która nie pozwala ZIEMI pozbawić jego jestestwa i np. rozbić go czy wchłonąć, no i jest ZIEMIA, której siła wewnętrzna emanowana na zewnątrz nie pozwala temu Księżycowi uciec, bo jest on istotnym elementem równowagi względnej układu: „Księżyc – Ziemia” i w ten sposób Księżyc krąży dookoła Ziemi bez żadnego uczestnictwa i pośrednictwa jakichś innych bytów i tajemniczych sił. Rzekoma tajemnicza „siła grawitacji” to po prostu relacja (Ziemi i Księżyca) w równowadze względnej Ziemi i następnie Układu Słonecznego.

Wątpliwość Mariusza: Jeśli mówi Pan o Ziemi i Księżycu, to przecież Księżyc nie jest przeciwieństwem wchodzącym w skład istoty Ziemi?

Odpowiedź: Dlaczego nie? Oczywiście, że tak, Księżyc jest elementem istoty Ziemi wchodzącym w skład jej równowagi względnej przeciwieństw. Ziemia bez Księżyca to zupełnie inny byt.

PRZYRODA TO (niewidoczna) NATURALNA „WAGA”. Prawidłowością przyrody i prawem jej istnienia jest dążenie do równowagi. Ale tylko dążenie, bo idealna równowaga jest niebytem.

A więc nie potrzebny jest do zachowania tej równowagi żaden eter, czy grawiton, żaden byt pośredniczący. Czy gdy kładziemy ciężarek na jedną szalkę wagi i następnie wymuszamy równowagę kładąc podobny ciężarek na drugą szalkę wagi, między tymi ciężarkami działają jakieś grawitony czy etery potrzebne, aby ta równowaga powstała? Nie, te dwa ciężarki położone na dwie szalki z dwóch stron i oddzielone od siebie przestrzenią i wagą, tworzą równowagę samoczynnie – i tworzą w ten sposób jakiś nowy byt, nowy układ tych dwóch ciężarków. W przyrodzie takie „ważenie” bytów (sił) odbywa się automatycznie i natychmiast, w trybie ciągłym, bez udziału jakiejkolwiek sztucznej wagi i innego pośrednictwa w postaci np. grawitonów, bo PRZYRODA JEST NATURALNĄ WAGĄ.

Wątpliwość Mariusza: Tu Pan chyba coś pomieszał. Waga przecież nie rozdziela ciężarków, ale je łączy. Czyli jest odwrotnie niż Pan pisze. Gdyby nie było wagi która właśnie pośredniczy pomiędzy ciężarkami nie mogłyby one utworzyć stanu równowagi. Stan równowagi jest możliwy nie dlatego, że istnieją dwa ciężarki, ale dlatego, że te dwa ciężarki są połączone przez wagę. Ciężarki nie tworzą równowagi samoczynnie! Bez wagi, czyli elementu pośredniczącego równowaga nie byłaby możliwa. Ciężarki oddziałują na siebie za pośrednictwem wagi. To tylko dzięki wadze jeden z ciężarków może spowodować zmianę położenia drugiego. Gdyby nie waga nie byłoby tego oddziaływania, a więc nie byłoby ani stanu równowagi ani nierównowagi.

Odpowiedź: Dobrze. Waga, nie tylko ciężarki oddziela, ale i łączy i pośredniczy między nimi. Ja podałem tutaj ten prosty przykład z „wagą”, aby jaskrawo uwidocznić prawo konieczności dążenia do równowagi. Ale nie zgadzam się, z twierdzeniem, że „ciężarki nie tworzą równowagi samoczynnie”. Oczywiście, że tworzą. Natura jest wagą. Te same ciężarki, bez wagi, stojące obok siebie, tworzą samoczynnie jakąś równowagę względną. I różne co do swej siły ciężarki też samoczynnie wytwarzają między sobą jakąś równowagę względną, ale od różnicy ich sił zależy czy mogą powodować zmianę położenia drugiego. Równowaga względna (grawitacja) pomiędzy małymi ciężarkami, czy atomami czy cząsteczkami subatomowymi jest oczywiście zupełnie inna niż pomiędzy takimi „ciężarkami” jak Ziemia, Księżyc, czy Słońce, które oddziałują na siebie i uzależniają swoje ruchy. Zresztą ruch i zmiana nie zależy właściwie od wielkości czy wartości bytów, lecz od złożoności ogólnego układu równowagi względnej wewnętrznej i układu wyższego poziomu. Elektrony w laboratorium w opisywanym tu gdzieś doświadczeniu, „wiedziały” wzajemnie jak się zachowują. Skąd uczeni przeprowadzający to doświadczenie doszli do takiego „straszliwego” wniosku? Bo widocznie widzieli reakcje tych elektronów na swoje ruchy. Elektrony samoczynnie reagowały szukając równowagi względnej w układzie tego doświadczenia. Również nasze ciężarki bez tej wagi, jak postoją obok siebie, czy w oddali od siebie, ale jak postoją sto czy milion lat, zaczną rdzewieć i się zmieniać i zmieniać swoje położenie, oddziałując na siebie, bo będąc przedmiotem i podmiotem zmiany.

Wątpliwość Mariusza: Poza tym konieczność zachowania równowagi to jest po prostu prawo TNR. Żadne prawo nie może być czynnikiem przenoszącym oddziaływanie. Owszem byty są podporządkowane prawom, ale jeśli są prawa to muszą być byty, które im podlegają. Tymczasem Pan twierdzi, że nie ma bytu przenoszącego oddziaływanie grawitacji, czyli, że nie ma bytu, który podlega prawu zachowania równowagi. Przecież wszystkie byty podlegają prawu grawitacji, ale nie wszystkie przenoszą oddziaływanie siły grawitacji, a więc muszą istnieć takie byty elementarne, które przenoszą oddziaływanie siły grawitacji.

Odpowiedź: Nie muszą istnieć i nie istnieją żadne byty elementarne, które rzekomo przenoszą siły grawitacji. Nie ma żadnej „siły grawitacji”. To jest umowna nazwa tradycyjnej i ortodoksyjnej teorii bytu, którą TNR obala. Zdaniem TNR, grawitacja to stosunek sił w równowadze względnej bytu. Mariusz przyznaje, że są prawa, którym podporządkowane są byty. Ale tym prawom chciałby nie tylko nadać statut „bytów”, ale jeszcze dodatkowo tworzyć „byty pośredniczące” i przenoszące działanie prawa przyrody. Ale zdaniem TNR prawidłowości przyrody nie są „bytami”, są „prawami” i nie potrzebują pośredników do podporządkowywania ciał swoim nakazom, gdyż nie podporządkowanie się bytu = siły = ciała, prawu przyrody grozi utratą równowagi względnej i egzystencji. Prawidłowości przyrody są opisane w innym miejscu tej pracy. Mariusz stosuje tutaj jakąś nadinterpretację, bo twierdzi jakoby z mojej dedukcji wynikało, że „nie ma bytu, który podlega prawu zachowania równowagi”, a tymczasem TNR twierdzi, że wszystkie byty podlegają prawu zachowania równowagi.

Wątpliwość Mariusza: Grawitacja to nie jest żadna teoria bytu. Poza tym nie może Pan pisać, że nie ma grawitacji, skoro przyznaje Pan, że byty działają na siebie siłami przyciągania. Grawitacja to nazwa siły którą jeden byt działa na drugi byt i której wynikiem jest przyciąganie się tych bytów. Czyżby Pan twierdził, że byty nie przyciągają się wzajemnie? Jeśli dobrze Pana zrozumiałem, to chce Pan powiedzieć, że siła którą dotychczas przyjęło się określać jako grawitację istnieje, ale posiada zupełnie inną istotę niż dotychczas sądzono. Ale ta siła istnieje, a więc nie można pisać, że grawitacji nie ma.

Odpowiedź: Słusznie, grawitacja nie jest żadną teorią bytu, ale moim zdaniem, grawitacja jest elementem obowiązującej teorii bytu. „Grawitacja” to termin z innych teorii bytu, a nie z TNR. W TNR określam to samo zjawisko „równowagą względną przeciwieństw”, a w osiąganiu tej równowagi i jej utrzymywaniu nie pośredniczą żadne inne elementarne byty czy cząstki, ta równowaga powstaje automatycznie pomiędzy bytami danego układu. Moim zdaniem, grawitacja nie jest siłą, a więc nie jest konkretnym samodzielnym bytem, bo jest relacją sił. A więc siła grawitacji nie istnieje. Emanowanie bytów na inne byty, ich wzajemne przyciąganie i odpychanie, nie jest konkretną samodzielną siłą, lecz jest siłą tych bytów, które się przyciągają i odpychają w poszukiwaniu równowagi między nimi. Byty są siłą, ale ich emanacja, ich stosunek do siebie, nie jest oddzielną siłą, lecz nieantagonistycznym sposobem bycia bytu, czyli szukaniem równowagi względnej bytu wyższego poziomu, lub w warunkach entropii, rozkładu bytu, szukanie równowagi względnej niższego poziomu. Lub wreszcie znalezienie równowagi idealnej, czyli powrót do niebytu.

Wątpliwość Mariusza: Równowaga względna to stan rzeczy a nie siła. A grawitacja to siła. Gdyby grawitacja nie była siłą, nie mogłaby utrzymać w kupie bytów tworzących układy planetarne. A jeśli jest siłą to nie jest stanem rzeczy. Chyba, że w TNR stan rzeczy jest siłą.

Odpowiedź: Grawitacja nie jest siłą, jest stosunkiem sił dążących do równowagi względnej, jest stanem równowagi względnej, z której realizuje się byt = siła. To nie jakaś nierozpoznana siła, „grawitacja”, nie samodzielny i oddzielny od bytów tworzących układy planetarne, byt, utrzymuje je „w kupie”. To siła tych bytów wzajemnie utrzymuje je „w kupie”.  Ale tradycyjne teorie naukowe opierające się na filozofii Parmenidesa, Arystotelesa i Newtona twierdzą, że egzystuje tylko „siła przyłożona” i nie dociekają jej przyczyny sprawczej. Newton twierdzi, że ciało trwa w stanie spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym i prostoliniowym”, czyli nie przyznaje ciału żadnej siły wewnętrznej działającej wokół tego ciała we wszystkich kierunkach. Ciało Newtona i współczesnej tradycyjnej nauki jest bezwładne i jeśli nie jest w spoczynku przeciwstawia się zmianom swego jednostajnego i prostoliniowego ruchu, chyba że zadziała na nią zewnętrzna siła przyłożona. Ponieważ jednak stwierdzone jest przyciąganie i odpychanie Newton znalazł tą siłę przyłożoną w „grawitacji”, w jakiejś sile zewnętrznej, występującej pomiędzy masami. I tu popadł w konflikt sam ze sobą, co ja opisałem już powyżej, w ostatnim rozdziale. Obliczył słusznie, że istnieje siła pomiędzy masami, proporcjonalna do mas i odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości między nimi, ale nie przyporządkował tych sił do mas. Nie wyciągnął z tego wniosku, że „dawcami” tej siły są te masy, ale nadal podtrzymał mit siły „przyłożonej”, jakiejś siły nieznanego pochodzenia, „grawitacji”, występującej oddzielnie od mas, samodzielnie. A TNR wyciąga z jego obliczenia prosty wniosek. Ponieważ siły te są proporcjonalne do mas, to znaczy, że te masy są przyczyną sprawczą tych sił i nie ma żadnych „pośredników” między tymi masami.

Przyroda to po prostu „waga” czuwająca nad wyrównywaniem się przeciwieństw. Wszystkie byty podlegają „prawu grawitacji” i wszystkie przenoszą oddziaływania „grawitacji”, bo „grawitacja” to po prostu relacja przeciwstawnych sił w równowadze względnej bytu wyższego poziomu. Bytem jest Słońce i bytem wyższego poziomu jest „Układ Słoneczny”. Równowaga względna Układu Słonecznego to relacja Słońca i wszystkiego co się dookoła Słońca kręci, czyli wszystkiego co się poza Słońcem w tym Układzie znajduje. Ale do utrzymywania się tej relacji pomiędzy Słońcem i np. planetami, nie potrzebne są żadne pośredniczące byty czy ogniwa. To jest układ w równowadze względnej.

Wyobraźmy sobie teraz, że w Układ Słoneczny wbija się jakaś KOMETA z innego Układu czy nawet innej galaktyki i ta kometa rozbija jakąś naszą planetę. No i co się dzieje dalej? Natychmiast, jeszcze przed rozbiciem a po wtargnięciu komety, powstają reakcję na taką akcję i tworzy się coraz to nowa równowaga względna Układu Słonecznego. A po rozbiciu jakiejś planety w zależności od skutków tworzy się natychmiast znów nowa równowaga względna Układu Słonecznego. To byłby drastyczny przykład zakłócenia równowagi względnej Układu Słonecznego, ale minimalne zakłócenia trwają cały czas i to bez ingerencji ciał spoza Układu. Czyli układ i jego równowaga względna pracuje i zmienia się bez przerwy. I tak jest wszędzie w całym Wszechświecie i na wszystkich poziomach jego bytu materialnego. Ale ten przykład jest dowodem, że nie ma jakiejś oddzielnej „siły grawitacji” eksponowanej przez tradycję, lecz jest „siła równowagi” wynikająca z wnętrza bytów i w razie takiej awarii kosmicznej jak wyżej opisałem tworzy się natychmiast całkowicie nowy układ tego bytu. Jakim cudem zewnętrzna „siła grawitacji” raptem całkowicie zmieniłaby układ? Gdy następuje taka awaria „siła grawitacji” zmienia się całkowicie, niby dlaczego, jeśli jest to samodzielna jakaś siła? Po prostu, nie ma takiej siły. Nowa MASA atakuje i zmienia cały układ.

Byty niższego poziomu ustanawiają „grawitację” (relację) wyższego poziomu, a następnie odwrotnie.

Wątpliwość Mariusza: Chyba byty wyższego rzędu składają się z bytów niższego rzędu? I te byty wyższego rzędu są coraz bardziej złożonymi całościami oddziaływań różnorakich sił. Np. w człowieku działa niezliczona mnogość najprzeróżniejszych sił, bo składają się nań niezliczone i najprzeróżniejsze cząsteczki elementarne przenoszące oddziaływania przeróżnych sił. Ale na poziomie elementarnym każdemu bytowi elementarnemu odpowiada tylko jedna siła czyli tylko jeden rodzaj oddziaływania. Byty złożone mogą oddziaływać na wiele różnych sposobów bo są złożone z wielu innych bytów niższego rzędu, za pośrednictwem których oddziałują. Tymczasem byty elementarne mogą oddziaływać tylko w jeden sposób. Jeśli więc istnieje siła grawitacji, to musi istnieć jakiś byt elementarny który odpowiada tej sile, czyli przenosi jej oddziaływanie. Ten byt elementarny, wchodząc w skład bytów wyższego rzędu powoduje, że i one podlegają prawu grawitacji.

Odpowiedź: Nie istnieje siła grawitacji. Nie, nie musi istnieć żaden byt elementarny przenoszący oddziaływanie. W systemie TNR oddziaływanie przeciwieństw tworzy byt posiadający aktywną siłę i działający bez żadnego pośrednictwa na inny byt, czy na inne byty, tworząc byt wyższego poziomu. Stosunek, relacja równowagi względnej tych bytów jest nazywana „GRAWITACJĄ”. W człowieku, tak jak piszesz „działa niezliczona mnogość najprzeróżniejszych sił”, ale nie ma tam żadnych cząsteczek przenoszących „oddziaływania przeróżnych sił” – oddziaływania są bezpośrednie sił na siły, czyli bytów na byty, zgodnie z ich funkcjami i jakieś cząsteczki pośredniczące są po prostu niepotrzebne, zbędne dal funkcji.

W ten sposób oddolnie, poczynając od mikro-świata powstaje hierarchia sił i bytów, w tym również rzekomych „sił grawitacji” W ten sposób z cząstek elementarnych powstają ich obłoki, a następnie tworzą się układy gwiezdne i galaktyki.

Wątpliwość Mariusza: Ano właśnie. Oddolnie, to znaczy poczynając od cząstek elementarnych, a nie tak jak Pan pisze wcześniej, że najpierw oddolnie, a potem odgórnie. Byty wyższego rzędu nie oddziałują na byty niższego rzędu żadnymi siłami grawitacji lecz siłami, które są ich odpowiednikami. Każdy byt ma swoją własną specyficzną siłę.

Odpowiedź autora: Oddolnie, oczywiście, że oddolnie i ja to piszę powyżej, ale hierarchia idzie w górę i na każdym szczeblu powstaje nowa równowaga, która wiąże również oczywiście dół, równowaga działa w obu kierunkach. Byty wyższego rzędu oczywiście oddziałują na byty niższego rzędu np. Słonce na planety, planety na księżyce itd.