W poprzednim rozdziale zdefiniowałem byt jako istniejącą realnie całość, której istotę stanowi para przeciwieństw pozostających w stanie równowagi względnej i nadających tej całości egzystencję. Pojęcia „przeciwieństwa” i „nieantagonizm przeciwieństw” należą do kategorii wyznaczających zasadniczy zrąb Teorii Nieantagonistycznego Rozwoju i nowego sposobu pojmowania świata.

RÓWNOWAGA względna, aby zaistnieć musi składać się z co najmniej dwóch elementów, które są przeciwstawne, różne, określone jakimiś granicami, gdyż jeśli nie będą przeciwstawne, będzie to jedność bez granic. Jedność bez granic nie może istnieć realnie, bo byłaby nieskończoną i nieodróżnialną równowagą. Jedność bez granic nie może istnieć realnie, bo aby zaistnieć realnie, musi koniecznie się odróżniać od drugiego jestestwa, czyli musi wykreować swe granice i drugi element realności. Realność istnienia obiektywnego, niezależnego od poznającej świadomości, a nie pozornego, jedynie wyobrażonego, wymaga jakiejś nierównowagi i różnorodności. A więc rzeczywistość (obiektywna realność) może istnieć tylko w jakiejś nierównowadze, czyli musi być podzielona na nierówne przeciwieństwa, czyli na byt i niebyt. Zasada niesprzeczności nie wymaga, by rzeczywistość nie była podzielona na byt i niebyt, a tylko, że byt nie był niebytem, a niebyt nie był bytem.

Naczelną zasadą istnienia świata jest jakaś równowaga względna różnych przeciwieństw. Struktura bytu i rzeczywistości musi z konieczności być dwoista.

Równowaga WZGLĘDNA (przeciwieństw) – jest to sposób istnienia bytu, zachowujący tożsamość, zachowujący ESENCJĘ i EGZYSTENCJĘ (bycie) tego bytu. Równowaga względna jest NIERÓWNOWAGĄ do granicy egzystencji bytu, nierównowagą jeszcze nie powodującą takiej zmiany, że ROZPADU istotnych CECH i bytu. Równowaga względna to właśnie nieantagonizm, ruch sprzecznej ze sobą treści bytu nie przekraczający granicy egzystencji tego bytu. W świecie bytu wszystko jest niezrównoważone, ale gdy ta nieproporcjonalność mieści się w koniecznych i określonych przez esencję granicach, byt nabywa egzystencję. W celu zaznaczenia tej granicy pomiędzy rozwojem i rozpadem i rozróżnieniem bytu, przeciwieństw i materii w możności, TNR wprowadził w swój system to pojęcie „równowagi względnej”. Pojęcie to jest bliskie SPRZECZNOŚCI, bo niby jest to „RÓWNOWAGA”, ale jest „względna”, czyli w zasadzie jest nierównowagą.

Pojęcie SPRZECZNOŚCI w metafizyce, jako znoszenie podmiotu, w którym miałaby istnieć, jest dla TNR nie do przyjęcia. TNR twierdzi, że przeciwstawne podmioty i przeciwstawne elementy w podmiotach, istnieją i nie tylko nie znoszą się wzajemnie, ale sposobem ich bycia jest nieantagonistyczna przeciwstawność.

I nie tylko w metafizyce, ale i również w logice kwestia sprzeczności jest bardziej skomplikowana, niż się to często wydaje i bywa też błędnie interpretowana. Człowiek jako taki dąży uparcie i twardo do racjonalności i logiczności. Wydaje mu się, że z racjonalności i logiczności wprost wynika „prawdziwość”. Gdybyśmy akceptowali dwa sprzeczne zdania, to następnie moglibyśmy udowadniać każdą dowolność. Na to nikt nie może się zgodzić i musi dążyć do racjonalności. Ale wola i dążenie, to nie jest to samo co fakty. Człowiek nie jest maszyną, a jego myślenie ciągle popada w sprzeczności, tak z myśleniem innych ludzi, jak i w sprzeczności wewnętrzne. Mówimy i tak i nie, reprezentujemy często sprzeczne z systemami logiki klasycznej zdania, czyli wypowiadamy sprzeczne zdania. NIE PROWADZI TO NAS JEDNAK DO DOWOLNOSCI. Człowiek błądzi i stara się te błędy naprawiać. Jego nawet najlepsze produkty zawierają błędy, maszyny też błądzą (komputery np. zawieszają się). Nawet najwięksi myśliciele i również matematycy, mylili się i produkowali sprzeczności. Człowiek nie jest maszyną, a jeśli nawet, to może i jest maszyną sprzeczną.

Sprzeczności są często pozorne, wynikają często po prostu z mieszania poziomów, lub czasu, często odnoszą się do naszego sposobu wyrażania się, a nie do sedna rzeczy. Czyli bywają kwestią semantyczną. Teoria jest na pewno do niczego, jeśli zawiera sprzeczności, ale niejawne sprzeczności mogą być różnej wartości, w zależności od kryteriów takiej czy innej logiki. Czyli mogą nie czynić szkody w funkcjonowaniu tej teorii.

Człowiek na pewno nie jest maszyną, ale czy nie jest sprzeczny sam w sobie, za to chyba nikt głowy nie da. Samoświadomość człowieka nigdy nie jest pełna, a ten fakt usprawiedliwia wszelkie sprzeczności jakie się w nim i w jego dziełach pojawiają.

Na pierwszy rzut oka TNR wygląda na teorię pełną sprzeczności. Ale tak nie jest. Równowaga względna przeciwieństw ewentualnie pojawiające się sprzeczności niweluje.

Równowaga jako taka to stan układu charakteryzujący się tożsamością swoich elementów i identycznością pod względem ilości i jakości sił wzajemnie się znoszących, mającą równej wartości znaczenie pod każdym względem. Idealne, doskonałe zrównoważenie jest przyczyną zaniku sił i wszelkiego ruchu. A więc tylko gdy przeciwieństwa różnych sił pozostają w jakiejś nierównowadze, gdy jedna z sił jest  „silniejsza”, powstaje ruch i zmiana, gdyż drugie przeciwieństwo aby ratować się przed zniesieniem i zanikiem, musi kreować przyrost swej siły, tak by równowaga względna została zachowana. W ten sposób aktualizuje się byt, ale nie tylko, bo również tym sposobem rozwija się cała rzeczywistość. I zgodnie z takim schematem formują się wszelkie prawidłowości przyrody – PRAWA NATURY.

Równowaga względna (matematyczna asymetria) esencji bytu polega na tym, że przeciwieństwa to siły prawie równe, ale nigdy nie równe. Zawsze są między nimi jakieś różnice. Te różnice to stopnie stanowiące o hierarchii tak przeciwieństw, jak i następnie bytów. Wszystko co jest, tzn. wszystko co się staje, jest nie tylko zróżnicowane, ale przejawia się w jakiejś hierarchii, jest zhierarchizowane. Różnice tworzą klasyfikację ważności siły – hierarchię. Nie znaczy to jednak, że ta hierarchia jest jakimś stałym układem. Tak jak przeciwstawne siły i tak jak równowaga względna tych sił, czyli jak esencja bytu, tak i hierarchia ulega ciągłej zmianie i ciągle się staje.

Bytowa nierówność tworzy łańcuch stawania się, z którego następnie wynika zasada pełni i racji dostatecznej. Droga stawania się bytu ex nihilo, z niczego, prowadzi od niewyczerpywalnego źródła, a wobec tego należy wyciągać wniosek, że wykorzystuje wszystkie prawdopodobieństwa możliwe do aktualizacji możności i formy, a więc prowadzi do pełni. Nasz Wszechświat jest najlepszy z możliwych. Wszystko co może stawać się, to się staje. Wszystko co może być, jest. Racją dostateczną łańcucha stawania się i złożoności (hierarchii)

bytu jest natura rzeczy, czyli równowaga (względna), czyli esencja, która organizuje treść bytu od wewnątrz i idealny wzór, forma dążąca zawsze za FUNKCJĄ, która wyznacza byt od zewnątrz. Dana rzecz jest tym, czym jest, dzięki wyznaczonej idealnej formie, realizującej się nie w pełni, nie idealnie, ale jedynie w równowadze względnej. Zasady niesprzeczności i tożsamości są zachowane, bo byt nie jest niebytem, ale każdy byt jest tym, czym jest. Podstawą jednoznaczności orzekania o bycie, czyli tożsamością bytową jest zależność, ale i analogia funkcji elementów byt konstytuujących, a mianowicie istoty, czyli układu cech konstytutywnych i istnienia, czyli esencji i egzystencji.

Esencją bytu jest RÓWNOWAGA WZGLĘDNA zbioru przeciwieństw wchodzącego w skład danego bytu. Mówię o zbiorze przeciwieństw ponieważ każde z dwóch przeciwieństw wchodzących w skład równowagi względnej, samo może być bytem, którego istotne własności tworzą, kolejne dwa przeciwieństwa itd. W ten sposób mamy do czynienia z piramidą hierarchii przeciwieństw, czyli po prostu z ich zbiorem (wielością w jedności).

Równowaga względna jest zasadą i celem ruchu nieantagonistycznych przeciwieństw. Równowaga względna dlatego, że jest tylko względna, umożliwia ZMIANY bytu tak w procesie emergencji czyli w rozwoju złożoności, jak i w procesie rozkładu, entropii (wzrostu nieuporządkowania). Zmiany bytu umożliwiają równowagę względną. Zmiany tworzą równowagę względną, równowaga względna tworzy zmiany. Zmiany złożoności w zbiorze wszystkich nieantagonistycznych przeciwieństw danego bytu tworzą nowe równowagi względne, czyli nowe esencje, czyli nowe, inne byty. Byty i bycie ulegają ciągłym zmianom mającym na celu dostosowywanie się przeciwieństw i tworzenie RÓWNOWAGI względnej.

TNR definiuje przeciwieństwo jako siłę przeciwstawną do innej siły, do swego przeciwieństwa. Czyli przeciwieństwa są siłami reakcji. Te siły są dynamicznie obecne w strukturze istoty bytu, uzależnione w swym istnieniu od obecności drugiego przeciwieństwa. Jedno konstytuuje drugie przeciwieństwo i poprzez akcję i reakcję, czyli ścieranie się, współzawodnictwo, współpracę, dążenie do dopełnienia, szukanie, wymianę elementów, lub nawet danych „całości” sił, wymuszanie RÓWNOWAGI WZGLĘDNEJ (symetrii złamanej), tworzą esencję, istotę BYTU. Na bazie tej definicji jest zbudowana metoda wyróżniania przeciwieństw – tylko i wyłącznie w oparciu o jej cechy, a właściwie o jedyną cechę: przeciwieństwo istnieje tylko wobec przeciwieństwa, czyli nie ma tu nic innego do wyróżniania poza „przeciwieństwem”.

Naturą, czyli treścią przedmiotową, przeciwieństw, czyli przeciwstawnych sił, jest ich nierówność co do wartości potencjałów. Albowiem, gdyby przeciwstawne siły były sobie równe w swej treści, nie byłyby przeciwstawnymi i nie byłyby siłami. Równe treści nie są różnymi treściami, a tylko różne treści mogą być i są przeciwstawnymi treściami. Równe treści nie są przeciwstawnymi treściami, czyli nie są przeciwieństwami. Równe siły nie są przeciwstawnymi siłami, przestają być siłami, albowiem siła jest tylko wtedy siłą, gdy zmaga się z drugą inną, czyli różną siłą. Gdy siły są równe, przestają być realne i zanikają, bo nie wynika z nich żadna zmiana, nie powodują żadnego ruchu w strukturze rzeczywistości.

Jeśli definiuję przeciwieństwa jako przeciwstawne SIŁY, powinienem naturalnie powiedzieć czytelnikowi co to jest ta siła jako taka. No i niestety, z próbą zdefiniowania tego podstawowego pojęcia, jego specyfikacją i opisem znaczenia mam wielkie trudności. Mianowicie hasło „siła” w słowniku fizyki jest określone jako „działanie”. Dokładnie brzmi to tak: „siła: oznaczenie F. Działanie powodujące zmianę pędu ciała obdarzonego masą, na podstawie definicji proporcjonalne do prędkości pędu.”

A zatem w uproszczeniu, siła jest to działanie powodujące zmianę. Teraz z kolei, chcę się dowiedzieć co oznacza słowo „działanie” i niestety takiego hasła nie znajduję. Znajduję natomiast hasło „działanie na odległość”, ale nie wyjaśnia ono co to jest działanie, lecz wyjaśnia „na odległość”, a mianowicie „oddziaływanie ciał, które się nie stykają”. Za hasłem „siła” jest wymienionych jeszcze dwadzieścia kilka haseł zaczynających się na słowo „siła” ale określających już te różne siły (jak siła jądrowa, magnetyczna, nośna, Lorentza, REAKCJI, itd.) jako działające, przeciwdziałające, przyciągające, odpychające itd., ale hasła nadal nie wyjaśniające nam CO TO JEST SIŁA jako taka. Pobliskie tematycznie hasła, jak na przykład: „oddziaływania fundamentalne” („cztery różne rodzaje oddziaływań, które występują między ciałami.”), czy hasło: „energia – miara zdolności układów do wykonania pracy” i następnie dwadzieścia kilka haseł rozpoczynających się słowem „energia”. Nadal nie przybliża nas to do sprecyzowania znaczenia słowa „siła”, czyli tego czegoś co jest przyczyną działania, zdolnością układów do wykonania pracy. Wiele haseł określających „energię” nie wyjaśnia jej jako „miary”, lecz utożsamia z siłą lub działaniem, np.: „energia elektryczna – postać energii związana z miejscem ładunku elektrycznego w polu elektrycznym.”

Różnica potencjałów przeciwieństw pozostających w stanie równowagi względnej i stanowiących istotę bytu JEST aktywną SIŁĄ (energią) materialną, źródłem i przyczyną RUCHU (zmiany) tego bytu. Symetria naruszona, złamana, jest istotą aktywnej siły, a co za tym idzie ruchu i zmiany. TNR odkrywa w ten sposób, według mnie, podstawowe prawo ruchu materii, z tego co wiem, nie znane jeszcze nauce.

Istotą zmiany jest dążenie symetrii złamanej do symetrii idealnej (czyli dążenie treści bytu do jego idealnej formy). Natomiast mechanizm zmiany polega na kreacji siły przez siłę. Wszystko dąży do „lepszego”, wszystko szuka IDEAŁU, każda asymetria dąży do symetrii. Siła kreowana ma osiągnąć symetrię (ideał, dobro, piękno, prawdę), albo chociaż zmniejszyć asymetrię układu w skład którego wchodzi siła kreująca. Bezpośrednią siłą kreującą jest RÓŻNICA układu przeciwstawnych sił. Ale ta różnica nie jest jakąś oddzielną (trzecią) siłą, lecz stanowi wypadkową tych sił, czyli jest tożsama ze zbiorem dwóch przeciwstawnych sił.

Idealne zrównoważenie jest SYMETRIĄ, ideałem, jestestwem nie posiadającym struktury, bo jego elementy osiągają JEDNOŚĆ, stają się „jednym”, są absolutne i zwrotne. SYMETRIA jest materialną BEZSIŁĄ, czyli siłą idealnie zrównoważoną, a więc idealną, bierną, wzorcową, chociaż jak najbardziej realną. TNR odróżnia siłę idealną, niematerialną (w znaczeniu „nie zawierająca materii, substancji”) niebytu, od aktywnej siły materialnej bytu. Siła idealna to bezsiła materialna, która jest bierna, ale jak najbardziej realna. Siła materialna to siła aktywna i realna.

Siła jako taka jest siłą aktywną, materialną (wynikającą z materii). Siła idealna, idealnie zrównoważona, jest bezsiłą.

Symetria to harmonia, proporcjonalność, wewnętrzna natura doskonałości, zgodność kształtów, dźwięków, lub liczb, idea kultywowana od Pitagorasa po Leibniza i Newtona. Fizyka współczesna często powołuje się na symetrię i ją kultywuje, nie zauważając wcale, że to asymetria jest przyczyną sprawczą materialnej, aktywnej siły i powinna być właściwym przedmiotem jej badań.

Zdaniem TNR pojęcie symetrii jest pojęciem rodzajowym dla pojęcia asymetrii, albowiem jest ono najbliższym, ale wyższym i bardziej ogólnym pojęciem o jednostkowych konkretach. Oznacza to, że asymetria jest jedną z odmian symetrii, mianowicie symetrią złamaną. Brak symetrii, naruszenie symetrii jest asymetrią i na tej podstawie TNR wnosi, że symetria jest rodzajem, a asymetria gatunkiem.

TNR stwierdza, iż równowaga względna jest symetrią naruszoną, złamaną, czyli ASYMETRIĄ. Siła aby była siłą aktywną, aby istniała, musi mieć opór, czyli wyszukuje sobie lub tworzy drugą siłę. W obszarze bytu materialnego jest zawsze PLUS i MINUS. Ale te dwie siły nigdy nie są równe, bo gdyby były równe, zniosły by się wzajemnie w zrównoważeniu i przestały by być siłami aktywnymi, dlatego zawsze istnieje między nimi SYMETRIA ZŁAMANA. Ta asymetria, ta różnica potencjałów przeciwstawnych sił jest przyczyną sprawczą powstawania nowej siły.

Owa różnica sił, jest siłą i musi kreować siłę przeciwstawną by dążyć do doskonałości. Ale świat materialny nie jest doskonały a kreowana siła nigdy nie wyrównuje idealnie dysproporcji potencjałów i układ sił wciąż pozostaje w asymetrii (symetrii złamanej), co skutkuje powstaniem nowej różnicy, która z kolei jest przyczyną sprawczą, następnej siły i jej następnej asymetrii. W ten sposób SIŁA TWORZY SIŁĘ, materia tworzy materię. Przyczyną sprawczą siły i również przyczyną celową jest ASYMETRIA układu. Platon, Arystoteles, Leibniz i wielu innych filozofów, wręcz utożsamiali przyczynę z tym, co przyczyna stwarza. My wskazując przyczynę „siły” nie dokonujemy jej utożsamienia ze skutkiem, gdyż tak skutek jak i przyczyna może być różna i zmienna, my pokazujemy tylko źródło siły, jej pochodzenie. Gdyby zastosować rozumienie przyczyny sprawczej i terminologię Platona, trzeba by powiedzieć: Aktywną, materialną siłą jest RÓŻNICA w równowadze względnej UKŁADU.

Na wstępie analizy przyczyny i skutku trzeba zwrócić uwagę na fakt zasadniczy: „przyczyna-jako-taka” zawsze tylko „była”, a więc nie „jest”, nie egzystuje, jest w przeszłości, już jej nie ma, jest nicością, PRZYCZYNA JEST NIEBYTEM. Skutek jest, przyczyny nie ma. Ten, przez nikogo chyba nie zauważany fakt,  pociąga za sobą, moim zdaniem, olbrzymie konsekwencje, ale niech się nad nimi zastanawiają już kontynuatorzy TNR.

Każda akcja jest przyczyną reakcji, ale i skutkiem wcześniejszej akcji. Czyli każda akcja była wcześniej reakcją. Każda siła jest siłą reakcji, a więc każda siła jest i przyczyną i skutkiem, ale oczywiście nie jednocześnie, lecz w łańcuchu przyczyn i skutków, które są przerywane odstępem czasowo-przestrzennym, czyli interwałem niebytu. TNR w żadnym razie nie utożsamia, ani nie zrównuje, przyczyn i skutków.

Od czasów Platona i Arystotelesa po dziś dzień, poprzez całą historię filozofii i fizyki, aż do Newtona, Einsteina i dzisiejszej ortodoksji filozoficznej, równość przyczyn i skutków interpretowana była BŁĘDNIE jako synonim prawidłowości przyrody. Słuszna zasada starożytnych Greków „wszystko ma swoją przyczynę” i niesłuszne utożsamienie przez Arystotelesa przyczyny i skutku wynikało z jego utożsamienia logiki i ontologii. TNR też utożsamia logikę z ontologią, ale nie zgadza się z utożsamieniem przyczyny i skutku, gdyż biorąc pod uwagę arystotelesowską teorię możności i materii prima, nasze wywody logiczne nierówności przeciwieństw oraz nowoczesną kwantową teorię prawdopodobieństwa, kategorie te nie mogą być tożsame ze sobą. Czyli „zasada zachowania” jest nieuprawniona.

Arystoteles pisał: „Powiadamy, iż posiadamy rzetelną naukową wiedzę o rzeczy (…) wówczas, kiedy sądzimy, że znamy przyczynę, od której fakt zależy, jako przyczynę tego właśnie faktu, a nie innego, i, dalej, kiedy wiemy, że fakt nie może być inny, niż jest.” Otóż tu jest, moim zdaniem, błąd i sprzeczność Arystotelesa z własną teorią potencjalności i możności, bo wg TNR fakt, czyli skutek zawsze może być inny. Również arystotelesowska definicja siły jako przyczyny ruchu ustalała niezmienny stosunek między przyczyną (siłą) i skutkiem (prędkością).

Jednym z fundamentalnych twierdzeń TNR jest to, iż przeciwstawne siły, przeciwieństwa jako elementy esencji bytu są w zasadzie NIEANTAGONISTYCZNE. Rozważmy: czym jest „antagonizm” a czym „nieantagonizm”??? Aby określenia te jeszcze bardziej przybliżyć czytelnikowi porównam je do SPORTU – bokserzy wychodzą na ring żeby walczyć i pokazać swoją siłę i przewagę, ale NIE mają prawa zabić przeciwnika. Sport jest ideą nieantagonistyczną, nie ma na celu totalnego wyeliminowania przeciwnika. To samo tkwi w treści istoty bytu i w treści rzeczywistości. Przeciwstawne siły mają na celu zmagać się ze sobą, ale nigdy nie zniszczyć, nie zanegować totalnie, bo oba przeciwieństwa ulegną unicestwieniu, zaniknie równowaga względna i dany byt straci możliwość egzystencji.

Wg TNR klasyczny i BŁĘDNY sposób rozumienia świata, zakładający wzajemne znoszenie się przeciwieństw, leży u podstaw sytuacji totalnej wojny wszystkich ze wszystkimi i wszystkiego ze wszystkim. TNR kontestuje ten aspekt logiki klasycznej swoją teorią nieantagonistycznego sposobu bycia przeciwieństw.

Na Wschodzie, w Chinach czy Korei jest piękna legenda o dwóch smokach walczących ze sobą, wiecznie walczących i nigdy się nie zwyciężających. W filozofii i kosmologii chińskiej istnieje od tysięcy lat teoria głosząca obecność w naturze rzeczywistości dwóch nieantagonistycznych sił „YIN/YANG” będących przeciwstawnymi, ale nieantagonistycznymi i uzupełniającymi się elementami kosmicznymi. Tworzą one grę naturalnych praw tworzących harmonię świata „QI” (siła, ożywczy duch) i „LI” (dobry obyczaj, „wyższe prawo” ) i pod pewnymi względami są odpowiednikami greckiego LOGOSU i FORMY. Koncepcja przeciwstawnych, ale uzupełniających się przeciwieństw jest wspólna dla konfucjanizmu i taoizmu a przesłanie tej tradycji jest w dużym stopniu zgodne z podstawowymi tezami TNR, z tym że różnica kulturowego kontekstu i wynikająca stąd różnica w akcentowaniu roli przeciwieństw jest olbrzymia: yin/yang jest symbolem CAŁOŚCI, przeciwieństwa TNR uwypuklają dwoistość rzeczywistości.

Z przyjemnością pozwolę sobie zacytować Państwu piękny werset z poezji Lao Tsy z „Księgi Drogi i Cnoty”:

„Gdy cały świat uznał piękno za piękno, wtedy (pojawiła się) szpetota.

Gdy wszyscy uznali dobro za dobro, wtedy (powstało) zło.

W ten sam sposób:

Byt i Niebyt wzajemnie się rodzą.

Trudne i łatwe wzajemnie się dopełniają.

Długie i krótkie są sobie wzajemną miarą.

Wysokie i niskie są względem siebie zależne.

Dźwięki i tony wzajemnie tworzą harmonię.

A wcześniejsze i późniejsze nawzajem, po sobie następują.

Dlatego mędrzec dokonuje czynów nie działając, i prowadzi nauczanie bez uciekania się do słów.

(Wtedy) tysiące rzeczy oddziałuje na niego, a on się przed tym nie wzbrania.

Stwarza (wiele rzeczy) ale ich sobie nie przywłaszcza.

Przyczynia się (do ich rozwoju), ale się od nich nie uzależnia.

Osiąga sukcesy, ale się nimi nie szczyci.

Wzajemne uzupełnianie się, dopełnianie się i współzależność przeciwieństw jest prawem przyrody.

Z fundamentalnego dla TNR zdania: „przeciwieństwo jest przeciwieństwem przeciwieństwa”, wynika komplementarność i korelacja przeciwieństw i dalsze konsekwencje:

przeciwieństwo musi mieć przeciwieństwo;

przeciwieństwa nie mogą być równe, bo równe nie byłyby przeciwieństwami;

nie mogąc być równe, nigdy nie dochodzi między nimi do symetrii (syntezy) i to dlatego treść istoty bytu nigdy nie jest zgodna z formą;

siły przeciwieństw nie mogąc być równe nie są w stanie się unicestwiać poprzez wyczerpanie samych siebie w procesie dojścia do punktu równowagi (symetrii);

a więc są skazane na reprodukcję nowych sił, lub na rozkład istoty bytu, poprzez powstałą między nimi niemożliwą do pokonania różnicę, czyli poprzez załamanie się „równowagi względnej” danego bytu. Żaden byt nigdy nie jest w stanie idealnej równowagi, czyli jego powrót do niebytu odbywa się zawsze poprzez rozkład, a nigdy poprzez symetrię.

Przeciwieństwo jest zawsze związane ze swoim przeciwieństwem relacją przeciwieństwa, bo tylko tym sposobem może powstawać i powstaje prawo zachowania równowagi względnej konieczne do egzystencji rzeczywistości. Jest to elementarna, ogólna i podstawowa zasada, racja bytu rzeczywistości. Jednak relacja przeciwieństwa nie jest relacją czasową ani przestrzenną w tradycyjnym rozumieniu tych pojęć. Ponieważ czas i przestrzeń w TNR są absolutne w pełnym tego słowa znaczeniu, więc też i relacja przeciwieństwa powinna być pojmowana przy zastosowaniu właściwych dla TNR kategorii absolutnego czasu i absolutnej przestrzeni. A więc dla TNR relacja przeciwieństwa jest stosunkiem koniecznym. Człony relacji przeciwieństwa mogą być „oddalone” czasowo i przestrzennie. A więc jedno z przeciwieństw może zaistnieć „na długo przed” zaistnieniem drugiego przeciwieństwa. Istniejące przeciwieństwo, któremu nie towarzyszy równoległe czasowo ani przestrzennie istnienie drugiego przeciwieństwa, mimo to, jest z nim związane relacją przeciwieństwa. Konieczną korelacją przeciwieństwa.

Ponieważ byt i niebyt są związane korelacją przeciwieństwa, znika problem powstania Wszechświata. Otóż problem ten istnieje dopóki przyjmujemy tradycyjną koncepcję czasu jako następstwa momentów. Wówczas to szukamy zdarzenia które poprzedzało pierwszą chwilę istnienia świata. Tymczasem taką przyczyną, (przyczyną, ale nie zdarzeniem, bo absolutna przyczyna nie jest „zdarzeniem”) jest niebyt. Ale, ponieważ niebyt jest absolutny, nie możemy do niego stosować tradycyjnych kategorii czasu i przestrzeni. A więc niebyt nie jest ani przed, ani po, ani nawet równocześnie ze swoim przeciwieństwem. Należałoby raczej powiedzieć, że niebyt jest „i przed i po i równocześnie” ze swoim przeciwieństwem, i, że te trzy możliwości realizują się w jednym i tym samym koniecznym akcie istnienia przeciwieństwa w wiecznym teraz.

Przeciwieństwa są ze sobą skorelowane, wzajemnie powiązane, współzależne, współpracują, ścierają się, przenikają się wzajemnie, „żyją” jak organizmy w symbiozie, czyli karmią się nawzajem, albo żerują na sobie, odnoszą korzyści z obecności drugiego, lub tylko tolerują się, wymieniają między sobą mniejsze lub większe elementy, czy nawet całościowo odwracają swe „pozycje”, ale nigdy nie łączą się w jedno, nigdy nie dochodzi między nimi do całkowitego zespolenia w JEDNOŚĆ, bo muszą być różne, nie równe. Zawsze pozostaje między nimi jakaś GRANICA, nawet, jeśli jedno jest obecne w drugim, czyli zawsze jest między nimi jakaś równowaga i RÓŻNICA. Są nierozdzielne jeśli są już istotą bytu, ale nie są sobie tożsame. Przeciwieństwa mogą egzystować obok siebie, z dala od siebie, lub jedno w drugim, ale nawet w największym „ogniu”, czy w największym przedziale czasowym, czy przestrzennym, nie jest możliwe stopienie się przeciwieństw w jedność – nigdy nie dochodzi do syntezy. Zresztą synteza nie jest jednością (wg Hegla i marksizmu tak), jest łączeniem różnych elementów (tezy i antytezy) w całość, jest łączeniem, ale nie jest zjednoczeniem. Synteza heglowska, w znaczeniu jedności jest wg TNR niemożliwa. Jedność przeciwieństw jest ich śmiercią, jest zanikiem przeciwieństw i co za tym idzie, zanikiem, rozkładem bytu.

Przeciwieństwo, tak w znaczeniu określenia wartości fizycznej, jak i każdej innej, np. mentalnej, musi mieć swoje przeciwieństwo i co za tym idzie pozostaje między nimi zawsze jakaś GRANICA. Najmniejsze zło jest złem, najmniejsze dobro, pozostaje dobrem. Najmniejsza cząstka fizyczna musi mieć przeciwieństwo, bo np. atom nie posiadający „miary” spuchł by w nieskończoność. Ta granica, w zależności od warunków i innych czynników, jest względna, ale musi być, aby przeciwieństwo było przeciwieństwem, bo przeciwieństwo jest ograniczeniem swego przeciwieństwa.

Doktryna Nietzschego „poza dobrem i złem” wypływająca z jego wyniesienia woli i sceptycyzmu co do pojęć prawdy i faktu, jest błędna logicznie, bo nigdy nic nie może być „poza”, wszystko zawsze jest wewnątrz takiego czy innego układu. Układ „dobra i zła” nie dopuszcza wyjścia „poza”, wyjście jest nierealne, a więc idea jest nielogiczna. I nie spełnia celu, misji, (którą niewątpliwie jest eliminacja zła), bo nie wypełnia powinności ani „dobra” ani „zła”, usiłuje niwelować różnicę, granicę, jest więc też nie etyczna. Błąd filozoficzny, ale płodny. To samo można stwierdzić o wcześniejszej heglowskiej i marksistowskiej idei jedności przeciwieństw, z której niewątpliwie wypływa idea „poza dobrej i złej”, a z niej obecne postmodernistyczne prądy. Dialektyka heglowska i następnie marksistowska, oparta o proces rozumowania przezwyciężającego sprzeczność pomiędzy tezą i antytezą i osiągającego syntezę, jest po prostu pozorna, bo okazuje się, że synteza też zostaje zaprzeczona i staje się przeciwieństwem. Proces, w którym synteza „staje się” tezą i powtarza się aż do osiągnięcia doskonałości, nie jest „procesem prawidłowego rozumowania”, bo ta synteza od początku jest tezą (a nie „staje się” tezą) i ten proces toczy się w nieskończoność, czyli osiągnięcie „doskonałości” jest niemożliwe, bo „doskonałość” byłaby zakończeniem procesu, który przecież musi trwać, wyjście „poza” niego jest niemożliwe. Po A musi być B, a do Z , do syntezy doskonałej w materialnym świecie nigdy dojść nie można, bo jest to nieskończoność, symetria idealna, niebyt, który zresztą też ma antytezę: byt, skończoność, asymetrię.

Zafałszowany obraz przeciwieństw zawierają teorie myślicieli reprezentatywnych dla kierunków zarówno materialistycznych jak i idealistycznych, od Heraklita poczynając, poprzez św. Tomasza i Hegla, a na marksizmie i egzystencjalizmie kończąc. Rozwój społeczny np. w marksizmie ujmuje się jako antagonistyczny proces powstawania i negowania przeciwieństw we wzajemnym działaniu człowieka i przyrody, sił wytwórczych i stosunków produkcji, bazy ekonomicznej i nadbudowy instytucjonalno – ideologicznej. Zafałszowany obraz rzeczywistości mają współczesne nauki, badaniem których jest tylko ZDARZENIE, bez badania bytu będącego przedmiotem tego zdarzenia. Dobitnym przykładem jest kwant, stała Plancka, porcja energii, wszechstronnie badana i użytkowana, ale interwał czyli odgraniczenie tych porcji, czyli nieciągłość energii (materii) pozostaje, z tego co wiem, poza zainteresowaniem nauki.

Przeciwieństwa są „siłami”, a siła to energia, RUCH, zmiana, powodujące zdarzenia. Siły bytu, czyli siły materialne (każda materia i każda rzecz, stanowi jakąś siłę), oraz idealne i materialne siły niebytu, muszą mieć przeciwstawne wartości (ładunki, potencjały), bo dlatego są „siłami”, ale dlatego właśnie nie mogą być antagonistyczne, bo gdyby były siłami antagonistycznymi, inne aby się bronić, musiałyby być również antagonistyczne, a gdyby wszystkie były antagonistyczne znosiłyby się wzajemnie natychmiast i nie byłoby bytu, a tylko niebyt. Niestety, zasada ta nie dotyczy ludzi, wśród których zachowania antagonistyczne często się trafiają, moim zdaniem na skutek PYCHY człowieka i niezrozumienia natury rzeczywistości.

Na słynne pytanie filozoficzne: „DLACZEGO JEST COŚ, A NIE NIC?”TNR odpowiada odwołując się do zjawiska trwania świata w istnieniu: świat istnieje dlatego, ponieważ przeciwieństwa konstytuujące wewnętrzną naturę rzeczywistości są NIEANTAGONISTYCZNE. Co do pytania o przyczyny zaistnienia świata (bytu i niebytu) TNR twierdzi, że niebyt jako wieczne teraz, jest wieczny i nieskończony, a więc nie ma początku ani końca, a więc również nie wymaga Aktu Stworzenia, a byt powstaje z niebytu i w niebycie ex nihilo i do niebytu wraca. Zakładamy więc, że jest COŚ i jest NIC. Musi być coś, aby było nic i musi być nic, aby istniało coś.

Tożsamość substratu bytu, która jest przecież przeciwieństwem względności materii i wobec tej względności nigdy nie mogłaby mieć miejsca, jest wirtualnym skutkiem korelacji przeciwieństwa. Byt jest jednocześnie zmienny (bo składa się przecież ze zmiennej równowagi przeciwieństw) oraz niezmienny (bo posiada własną tożsamość substratu pochodzącą od korelacji przeciwieństw). Widać tu wyraźnie, że istotę bytu stanowi równowaga względna przeciwieństw, w której względność bytu spolaryzowana jest z absolutnością niebytu.

Zapytał mnie Łukasz, mój korespondent, „CO jest przeciwieństwem kota Mruczka, czy gitary elektrycznej?” – czyli wymagał ode mnie najpierw znalezienia BYTU w strukturze którego znajduje się przeciwieństwo „kot Mruczek” i dalej chciał ode mnie wyszukania BYTU, w strukturze którego obecne jest przeciwieństwo „gitara elektryczna”! Tymczasem bytów takich może być bardzo dużo i wobec tego wielokrotnie więcej, jeśli nie miliony przeciwieństw tamtych przeciwieństw! Para kotków jest bytem, stado jest bytem, familia kotków jest bytem, podwórko czy inne bliskie środowisko Mruczka jest bytem, dalsze środowisko Mruczka jest bytem, gatunek koci jest bytem, cała przyroda jest bytem, w którym Mruczek jakąś tam siłę przedstawia – jest bytem Ziemia, Układ Słoneczny, galaktyka, Kosmos, świat – to wszystko BYTY, w których Mruczek żyje i jest obecny i stanowi jakąś siłę, czyli odgrywa jakąś rolę w każdym z tych bytów – rolę mniejszą lub większą, - w parze z kotką Cisią, Mruczek stanowi „dużą” siłę (ale nie całą) jako przeciwieństwo Cisi – na podwórku jest pies i układ przeciwieństw tego bytu pt. podwórko, będzie już zupełnie inny niż kocia para i o wiele bardziej (tak po stronie psa, jak i Mruczka) skomplikowany, itd. itd. Czyli ktoś, kto pytał o przeciwieństwo nie określając bytu, wymagał ode mnie rzeczy niemożliwych!

Wielokrotnie zaznaczałem, że przeciwieństwa są to SIŁY – oba te określenia, pojęcia, są (odpowiednio do rangi ontologii jako dyscypliny filozoficznej i teorii bytu TNR), bardzo, bardzo OGÓLNE! I przecież nie może być inaczej. W jakim celu  mój respondent pytał i chciał mieć metodę wyróżniania, czyli wyszczególniania przeciwieństw, to jest dla mnie niezrozumiałe? Czy Platon w swojej teorii bytu szukał metody wyszczególniania „całości” bytu? Nie, określił, że bytem jest to co stanowi jakąkolwiek całość! Czy Arystoteles posiadał i potrzebował w swojej teorii bytu metodę wyróżniania i co za tym idzie wyszczególniania tego, co jest określoną treścią jego bytu? No tak, utworzył dziesięć KATEGORII, ale w ostatecznym sensie jego byt to SUBSTANCJA. Czy Augustyn zajmował się wyróżnianiem tego, co niezmiennie trwa? Czy w tomizmie szuka się metody wyróżniania tego, co realnie istnieje? Itd. itd. każdy z myślicieli tworzył swój własny system, ale systemy te – powtarzam – nie wynikały według mnie z uwzględnienia cech przedmiotów klasyfikowanych i były dowolnym pogrupowaniem dokonanym przez twórców systemu. Można je było ułożyć całkiem odmiennie. TNR jest na etapie początkowym i zamiast klasyfikować musi zająć się podstawowymi problemami. Atom jest bytem w którym działają przeciwstawne siły czyli przeciwieństwa – zrównoważone względnie w swoim potencjale i w swoim byciu. Nadal jednak niewiele wiadomo o tych siłach i co za tym idzie, o przeciwieństwach. Kosmos jest też bytem, jest niesłychanie wiele możliwości układania kategorii tych i pozostających między nimi bytów, wobec tego nie skorzystam na razie z żadnej możliwości. Nie będzie mankamentem dla TNR brak metody wyszczególniania i wyróżniania przeciwieństw. Mam jedno wystarczające kryterium: przeciwieństwo jest siłą przeciwstawną do innej siły.

Pytający korespondent twierdził, że przy obecnym stanie TNR łatwo wskazać jedno z przeciwieństw. I słusznie. Nie jest jednak łatwo wskazać, drugie przeciwieństwo, nie znając bytu, w którym te przeciwieństwa tworzą jego istotę. Przeciwieństwem kotka Mruczka będzie niewątpliwie kocica „Mruczkowa”, w bycie pt. „kocia para”. Ale w wielu innych różnych bytach zawierających Mruczka jako przeciwieństwo, trudno określić nie znając tych bytów. Przeciwieństwa są najogólniejszym określeniem działających sił, a tych sił może być „zaangażowana”, obecna, nawet bardzo duża ilość zbiorów ! Proszę, wymienić mi przeciwieństwa układu słonecznego albo kosmosu, czy pomarańczy. Łukasz uważa też, że wystarczy coś nazwać i mamy pierwsze przeciwieństwo - tak, przeciwieństwo będzie, ale w jakim bycie? Jeśli w jakimś bycie w wyszukaniu równowagi względnej bierze udział 100 - 200 sił – (np. instrumentów - w bycie pt. „orkiestra”), to co za korzyść, że będziemy mogli określić jedną gitarę – gdy na równowagę np. w jakiejś symfonii  „pracuje” tam kilkaset sił z orkiestry i z poza orkiestry i gitara jest małą cząstką „przeciwieństw” wypracowujących piękną wspólną HARMONIĘ tej, czy innej symfonii, czyli równowagę !

Przeciwieństwo będąc kategorią filozoficzną, ontologiczną, METAFIZYCZNĄ może być traktowane szczegółowo, albo bardzo ogólnie. Określenie to w innych dyscyplinach i nawet w filozofii raczej rzadko jest spotykane i analizowane – ale czy kategoria Leibniza pt. MONADA występuje gdziekolwiek indziej poza jego systemem?