W książce "Teoria Nieantagonistycznego Rozwoju, Zarys Ontologii, Niebyt" przedstawiono próbę skonstruowania ontologii nowego typu, tj. Ontologii Nieantagonistycznego Rozwoju opartej o nowatorską ideę nieantagonizmu przeciwieństw, oraz o koncepcję niebytu istniejącego i istnieniem swym afirmującego byt. Zaprezentowano również praktyczne zastosowania Teorii Nieantagonistycznego Rozwoju. Nowe idee skonfrontowano zarówno z tradycyjnymi kategoriami metafizycznym jak i z aparaturą pojęciową współczesnego przyrodoznawstwa. Szeroko zakrojony kontekst historyczny pozwala ocenić oryginalność przedstawianych rozwiązań jak i celowość ich wprowadzania. Częste odniesienia do współczesności w jej wymiarach politycznych, moralnych i egzystencjalnych mają za zadanie ukazać aktualność wprowadzanej idei Nieantagonistycznego Rozwoju dla człowieka stojącego wobec wyzwań epoki postindustrialnej.

Praca niniejsza wyszła spod ręki filozofa-amatora, człowieka, który ciężko doświadczony przez czas i miejsce w jakim przyszło mu żyć, nie poddał się okolicznościom, które upodliły całe pokolenia, lecz podjął próbę intelektualnego przezwyciężenia pętających go ograniczeń. Brak przygotowania akademickiego autora rodzi u Czytelników łatwą pokusę odrzucenia prezentowanych w książce idei jako pozbawionych sensu. Pokusa taka jest tym łatwiejsza, że praca nad TNR była i jest prowadzona wobec nieprzychylnej obojętności kręgów naukowych. Należy jednak zdać sobie sprawę z faktu, że proponowany w TNR nowy paradygmat stawia pod znakiem zapytania wiele rozstrzygnięć nauki współczesnej o, zdawałoby się, niepodważalnym autorytecie. Milczenie świata nauki jest więc, w gruncie rzeczy, motywowane pragnieniem konserwowania chwiejącego się status quo.

Porządek rozdziałów został wyznaczony przez naturę prezentowanej problematyki. Po pierwsze więc, przedstawiono nieantagonistyczną koncepcję bytu, w której istotę bytu stanowi para przeciwieństw w stanie równowagi względnej. W rozdziale drugim zajęto się pojęciem "przeciwieństwa", wskazano elementy przemawiające za pierwotnością tego pojęcia, oraz ukazano tożsamość przeciwieństwa i siły. Tym samym ukazano dynamiczność istoty bytu. Przedstawiono również najzupełniej oryginalną definicję siły, w której siła pojęta jest jako asymetria układu i przyczyna sprawcza innej siły. W rozdziale trzecim, w oparciu o definicję bytu i definicję przeciwieństwa wprowadzono nowatorską ideę istniejącego niebytu. Fakt istnienia niebytu wykazano zarówno drogą analizy teoretycznej jak i odwołując się do doświadczenia. Argumenty przemawiające za istnieniem niebytu skonfrontowano z argumentami pojawiającymi się u przeciwników TNR w licznych polemikach toczonych z jej Autorem. Jako cechę niebytu wskazano jego materialną absolutność i przedstawiono druzgocące dla współczesnej fizyki relatywistycznej konsekwencję tego twierdzenia. Wprowadzono również pojęcie "interwału niebytu", którego użyteczność wykazano odwołując się do fizyki kwantowej. W oparciu o tę ideę sformułowano oryginalną koncepcję ruchu, którego warunkiem możliwości jest właśnie "interwał niebytu".

W kolejnych pięciu rozdziałach przedstawiono szeroką panoramę historyczną stanowiącą tło dla głównych idei Teorii Nieantagonistycznego Rozwoju. Rozpoczynając od krytyki Parmenidejskiej koncepcji bytu i wykazania, że do dziś dnia wyznacza ona paradygmat myślenia naukowego i potocznego, poprzez systemy Platona, Arystotelesa, Hobbesa, Hegla, oraz Marksa prześledzono fatalne przejawy antagonizmu wprowadzane do życia codziennego przez systemy filozoficzne. W rozdziale siódmym Autor podjął próbę odszukania antycypacji idei istniejącego niebytu w filozofii Martina Heideggera. W rozdziale ósmym przy użyciu kategorii Kantowskich przedstawiono opis doświadczenia niebytu.

Trzecia cześć książki zawiera omówienie praktycznych zastosowań Teorii Nieantagonistycznego Rozwoju. Być może ta część będzie najważniejsza dla Czytelników świadomych intelektualnego i moralnego kryzysu współczesności. Nie ograniczając się wyłącznie do teoretycznej i historycznej spekulacji, Autor ukazuje realne znaczenie stworzonych przez siebie idei dla światopoglądu potocznego, dając tym samym jeszcze jedno narzędzie weryfikacji ich wartości. Rozdział dziewiąty i dziesiąty przedstawiają zarys Praktyki Nieantagonistycznego Rozwoju oraz elementy Paradygmatu Nieantagonistycznego Rozwoju. Rozpoczynając od fundamentalnego odwołania do prawdy bytu i wskazując w niej fundament realnego porządku moralnego, Autor dokonuje twórczej syntezy wymiaru ontologicznego oraz etycznego, która ma określić uniwersalną perspektywę nowego paradygmatu będącego warunkiem pokojowego - nieantagonistycznego porządku bycia. Porządek moralny jako afirmacja bytu w jego nieantagonizmie staje się wyznacznikiem Paradygmatu Nieantagonistycznego Rozwoju i zostaje wyrażony tezą o tożsamości Etyki, Interesu i Logiki Bytu.

W następnych dwóch rozdziałach, pozostając w tak szeroko zarysowanym horyzoncie badawczym, Autor szczegółowo analizuje kondycję moralną, metodologiczną oraz stronę merytoryczną współczesnego przyrodoznawstwa. Ukazując głębokie niekonsekwencje, ezoteryczność i arbitralność ustaleń oficjalnej nauki stawia fundamentalne pytanie o jej sens dla przeciętnego człowieka. Odpowiedź na to pytanie zdaje się druzgotać wiarę w wartość naukowego obrazu rzeczywistości. Smutnym dopełnieniem takiego obrazu nauki stają się prezentowane tutaj reakcje luminarzy świata akademickiego na poznawcze dokonania Autora Teorii Nieantagonistycznego Rozwoju. Świadome ignorowanie, milcząca wzgarda lub sprzeczne i niejasne wykręty naukowców zdają się świadczyć nie tylko o braku wszelkiej rzetelności badawczej ale i elementarnego szacunku dla niestandardowych sposobów myślenia.

Na zakończenie przedstawiony zostaje opis rzeczywistości jaki daje się stworzyć w oparciu o Aksjomaty Nieantagonistycznego Rozwoju. Opis ten daje niezwykłe wytłumaczenia zjawisk niejasnych dla teorii współczesnych fizyków oraz ukazuje nowe perspektywy badawcze umożliwiające rozwiązywanie problemów, zdawałoby się, nierozwiązywalnych. Teoria samoistnego wytwarzania energii otwiera możliwości budowy nieantagonistycznej cywilizacji w której byt indywiduów przestaje być wzajemną walką a staje się pokojowym rozwojem wewnętrznych potencjałów.

Istotą Praktyki Nieantagonistycznego Rozwoju jest Afirmacja Bytu i Niebytu. Wyłożona w niniejszej książce Teoria pragnie być wyrazem tej afirmacji.